Aafje Heynis

Als ik op de terugweg in de taxi stap, valt me direct iets op. Er heerst een weldadige rust in de wagen.
'Waar moet u naartoe?', vraagt de chauffeur.
'Naar Alphen aan den Rijn'.
'Ik neem aan dat u daar woont. Dat komt goed uit, want ik weet er absoluut de weg niet', klinkt het vrij verrassend en zonder enige gêne.
Voordat ik antwoord kan geven, begint zijn mobilofoon astmatisch te ruisen en hoor ik in de verte een collega iets roepen over een 'vraggie naar het dikonesseziekenhuis'.
Hoofdschuddend zwijgt mijn chauffeur zijn afkeuring. Resoluut zet hij het apparaat af. Daardoor kunnen we beter naar de radio luisteren, en dat is in dit geval niet erg. Niet de taxiheld André Hazes, geen hitparadegeweld, maar Mozart, Chopin, Verdi - en allemaal op precies het goede volume.
'Wat een prachtige zonnebloemen heeft u daar', hoor ik naast me, 'zulke mooie heb ik nog nooit gezien'.
Keurige spraak, zelfs een vrij hete aardappel in de keel. Ik kijk eens wat beter naast me: daar zit een dertiger met lange haren en een klein intellectueel brilletje, model 'ziekenfonds'.
De omroeper van Classic FM kondigt enige aria's aan uit 'Le Nozze de Figaro'. Ik kan het niet laten, ik neurie zachtjes mee.
'Dat soort muziek hoor je meestal niet in een taxi', zeg ik.
'Sorry', klinkt het verontschuldigend, 'meestal heb ik Radio 4 aanstaan, maar die hebben op dit tijdstip een programma met Derde Wereldmuziek, en dat spreekt me minder aan. Maar Classic FM draait wel héél erg populaire muziek.'
'Nou, voor in de auto vind ik het net goed', zeg ik, 'zelf heb ik het onderweg ook altijd aan staan.' Ja, u zit ook lekker mee te zingen', zegt hij met een glimlach.

Dan klinkt er een oudere opname, van een alt.
'Aafje Heynis', weet mijn chauffeur. 'Prachtige stem had die vrouw, je herkent haar direct. Die opname is al 50 jaar oud, wist u dat? Hebben ze opnieuw uitgebracht, digitaal bewerkt, maar je blijft het toch horen, vindt u ook niet?'
Ja, dat vind ik ook. En ik vind het jammer als we snel daarna bij mijn huis arriveren, want met deze taxichauffeur ben ik nog lang niet uitgepraat. Hij zet de teller stil, en maakt nog even zijn verhaal af over Aafje. Dan slaakt hij een diepe zucht van tegenzin, en opent zijn portier.
'Ik zal u even helpen al die bloemen naar binnen te brengen'. Hoffelijk reikt hij me mijn boeketten aan. Als hij de deur van de flat zachtjes dicht laat vallen, maakt hij een licht buiginkje. En er is weer die glimlach, en een twinkeling in zijn ogen.

Nagenietend sta ik in de lift, met mijn bloemen, waaronder die prachtige zonnebloemen van hem. Wat een mooi afscheid.
Een warm en indrukwekkend afscheid na bijna 35 jaar hard werken. Een afscheid van mijn werkgever, van mijn collega's, en nu van deze taxichauffeur.
Die heeft gezorgd voor de perfecte finishing touch. Een gedenkwaardig eind aan een gedenkwaardige dag.



Loes Gouweloos