Verhalen zijn net beukennootjes. Ze liggen voor het oprapen. Op straat, in het bos, bij bankjes in het park. Als je er maar oog voor hebt.
Dat oog is, samen met het oor, het belangrijkste gereedschap van de ‘stukjesschrijver’. In cafés en op verjaardagen zeg ik vaak niet zo veel. Ik kijk, ik luister, en in mijn hoofd krijgt het verhaal al vorm. Een dag later heb ik een column. Ik weet niet beter, het is een manier van leven. Altijd al geweest. Op school was ik al zo’n vreemd kind dat van opstellen hield (!). Als tiener schreef ik schriften vol met gedichten, liedteksten en diepzinnige puberoverpeinzingen.
Dat ik bijna achteloos afstudeerde als socioloog had ik echt niet te danken aan mijn statistiekknobbel. Wel aan mijn waarnemingsvermogen en vooral aan het plezier waarmee ik mijn scripties schreef.
Ik ben schrijver, en ik schrijf over mooie, weerzinwekkende, leuke, saaie, grappige en treurige mensen. Mensen die ik tegenkom op straat, in het bos, op een bankje in het park. Die mensen zijn de verhalen. Ik raap ze alleen maar op, poets ze op en laat ze stralen. Net zoals beukennootjes.
Loes Gouweloos
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten