De Fortuynformule

'Spijt? Nee, dat niet. Maar het is wel een beetje uit de hand gelopen'.
'Een beetje? 17 zetels in de Gemeenteraad! Hoe moet dat nou verder?'
'Daar hadden ze eerder aan moeten denken. Ze hebben er al die jaren een rotzooitje van gemaakt.'
'Wat voor rotzooitje dan? De welvaart is nog nooit zo hoog geweest.'
'Ja, dat is economie, maar er is meer.'
'Wat dan?'

'Wát dan? Wát dan?! Als ik door mijn stad loop, door de buurten waar ik vroeger heb gewoond, dan zie ik geen ene blanke meer.
Ik versta niemand. Ik voel me niet veilig. In de straten waar ik vroeger voetbalde, liggen nu de junks in de portieken.'
'Ja maar…'
'En die politici maar zeggen dat alles goed gaat. Maar onderhand loopt alles uit de klauw.
De helft van Rotterdam is zwart en als het zo doorgaat is over 20 jaar de hele stad zwart.'
'Nou, en?'
'Jij begrijpt dat niet! Je lijkt je moeder wel, die is het er ook helemaal niet mee eens.'

'Ik begríjp het wel Pa, maar het helpt niet.'
'In ieder geval probéér ik iets, ik wil ze waarschuwen. Het kan zo niet verder. Ik ben hier geboren en getogen, en ik herken mijn stad niet meer. En Fortuyn is ook een Rotterdammer, die begrijpt dat, die voelt dat ook zo.'
'Maar oplossingen heeft hij niet.'
'Hij laat er tenminste niet nóg meer bij komen. Je moet érgens beginnen.'

'Ik zal het allemaal niet meer meemaken, maar als er niks gebeurt, gaat de hele boel naar de verdommenis.'
'Ik ben geen racist, die mensen kunnen er ook niks aan doen.
Maar ík ben er ook nog. En ik herken niks meer terug. Het is mijn stad niet meer…'


Loes Gouweloos