Exclusief

Bezeten ben ik, bezeten door lust, door een brief van twee heren.
'Hoofd Customer Loyalty' stond er onderaan die brief van de heren V. en D.
Speciaal gericht aan mij, omdat ik een V&D-klantenkaart heb. Op een dinsdagavond zou het plaatselijk filiaal haar deuren openen. Zodat ik exclusief zou kunnen winkelen. Zonder last te hebben van dat opdringerige gepeupel dat gewoon met geld betaalt of met zo'n ordinaire giropas. Bovendien golden er spectaculaire kortingen van 20% op alle zomerartikelen. Vandaar die lust. Kooplust.
En een gestreeld ego: ik behoor tot een elite!

Als ik een week later arriveer, zie ik wel heel veel andere klanten die naar binnen willen, maar… Achter de toegangsdeuren staat een V&D-beveiligingsbeambte in vol ornaat: uniform, zware epauletten met gouden opdruk, en een strenge blik in de ogen.
Wie hem geen uitnodigingsbrief kan overhandigen, wordt onverbiddelijk de toegang geweigerd. Terecht: dit is een avond voor de V&D-elite. En ik hoor daar bij. Ik, die zelfs nog nooit ben uitgenodigd voor een Tupperware-party. Ik zweef van geluk.

Toch wil ik nog meer: een nieuwe zomertas, mét 20% korting. Maar… zomertassen blijken geen zomerartikelen te zijn, dus geldt de korting voor hen niet. En evenmin voor cd's met vrolijke zomerhits.
Toch móet ik iets kopen, anders is mijn feestgevoel niet compleet.
Dan valt mijn oog op een luchtige zonnejurk. Flinterdun. Ik zie mezelf al op mijn zonovergoten balkon zitten in dit witte gewaad. Er bekruipt mij een prettig gevoel van opwinding. Hij kost 20 Euro. Knap duur voor een rechte katoenen lap met twee miezerig dunne schouderbandjes.
Maar ik laat mijn elite-feestvreugde niet bederven, ik néém hem. En… bij de kassa blijkt dat mijn sexy gewaad in aanmerking komt voor de 20% korting!

Thuis gauw omkleden! Alleen eerst nog even dat afzichtelijke prijskaartje verwijderen. Het onvermijdelijke, keiharde plasticdraadje knip ik door. De kaartjesloze helft vliegt met een wijde boog de kamer in. Direct onvindbaar, net als kerstboomnaalden. Maanden later, als je ze allang vergeten bent, hoor je ze opeens de stofzuigerbuis binnentikken.

Nu de zonnejurk aantrekken. Maar halverwege blijft hij hangen. Op mijn heupen.
De maat klopt, maar toch is hij te krap. Zwoegend trek ik hem alsnog omlaag, maar al voordat ik in de spiegel kijk weet ik het. Te krap, kruipt op, toont alles, inclusief wat hij niet móet tonen, ik sta voor schut in dat ding.
Niks sexy, gewoon een te krappe vale lap om het middelbare lichaam van een inhalige klantenkaarthoudster.

'The dream is over', balend sta ik voor de spiegel. Een illusie en 20 Euro armer.
Ik ben erin getrapt. Alles is ijdelheid.
De volgende brief van het Hoofd Customer Loyalty gooi ik gelijk weg. Ik wil nooit meer in de verleiding komen. Ik trek een oud, alles verhullend shirt aan. Gauw vergeten maar. Morgen ga ik lekker een nieuwe zomertas kopen. Waar?Wacht eens even, heb ik nog niet een klantenkaart van de Bijenkorf?

Loes Gouweloos