'From me to you'

'Mijn broer is naar Londen geweest en hij heeft een plaatje voor me meegenomen van een groep die ineens heel populair is in Engeland: de Beatles'.

Ik ben twaalf en op bezoek bij een schoolvriendinnetje. Op de radio luister ik wel eens naar nummers van Cliff Richard of Rickie Nelson, maar van de 'Beatles' heb ik nog nooit gehoord.
Mijn vriendin zet de naald van haar rode plastic platenspelertje op het 45-toerenplaatje, en ik hoor de beginklanken van 'From Me To You':
Een snerpende mondharmonica, twee rauwe, ongeschoolde stemmen, maar vooral een meeslepend ritme, gecreëerd door bas en drums: de Mersey Beat. Dan begint het liedje zelf, gezongen met een enorme gedrevenheid en enthousiasme, en gelardeerd met hoge, schelle falsetto-uithalen.
Zoiets heb ik nog nooit gehoord, dit gaat door merg en been. Kippenvel, brok in de keel, tranen in de ogen. Ik ben voorgoed verkocht.

Thuisgekomen deel ik mijn ouders mee:
'Ik ga van mijn zakgeld een plaatje kopen. Van de Beatles.'
Een rib uit m'n lijf, want ik krijg maar een kwartje per week zakgeld. Mijn vader is bang dat ik al na een week spijt zal krijgen van mijn dure aankoop en probeert me op andere gedachten te brengen: 'Doe nou niet zo stom, zonde van je geld. De Beatles! Over een jaar heeft niemand daar meer van gehoord!'

Als beginnende puber word ik door dat commentaar van mijn ouderwetse vader - die alleen maar houdt van klassieke muziek - natuurlijk nóg vastbeslotener.
Ik koop de plaat.

En ik luister er tot op de dag van vandaag nog steeds naar.
Mijn 88-jarige vader erkent inmiddels zijn ongelijk: de Beatles zijn bepaald nog niet vergeten. En terecht, vindt hij zelfs.
Hij houdt nog steeds alleen maar van klassiek. Maar de Beatles zíjn nu klassiek.


Loes Gouweloos