Het Katinkacomplot

Een complot was het!
Ik was nog maar elf, maar ik wist het zeker: die Luxemburgers waren zo bang dat ze in eigen land zouden worden verslagen door Nederland, dat ze van tevoren een list hadden bedacht om de overwinning te voorkomen van ‘onze’ Spelbrekers.

Al weken lang was ik zenuwachtig. Dat was ik altijd al voor het Songfestival, maar nu des te meer. Eén van de twee Spelbrekers woonde namelijk bij mij in de straat in een buitenwijk van Rotterdam. Dus nóg meer dan andere jaren zat ik op het puntje van mijn stoel tijdens de uitzending, dit keer verzorgd door de Luxemburgse televisie.
Vanwege de Rotterdamse ‘connection’ mocht ik van mijn ouders voor het eerst opblijven tot en met de puntentelling.

‘Kleine kokette Katinka’ klonk geweldig. De Spelbrekers zongen het lied vol overgave en toch beschaafd, met een onweerstaanbare mengeling van charme en passie, het Metropole-Orkest onder leiding van de onverwoestbare Dolf van der Linden swingde als nooit tevoren, en ik vóelde gewoon: We gaan winnen!
Er kon eenvoudig niets meer misgaan.

Maar toen opeens, halverwege het lied, terwijl mijn straatgenoot hartstochtelijk zijn verlangen bezong om een glimp van Katinka’s wipneusje te zien, organiseerden de Luxemburgers een storing.
Plotseling zagen we de Spelbrekers als op een fotonegatief: hun gezichten en hun hagelwitte overhemden werden zwart, hun smaakvolle zwarte pakken en vlinderdasjes werden hagelwit, en, het ergst van alles, het geluid viel weg.

Misschien viel het ook wel níet weg, maar ik raakte in zo’n shock dat ik me in elk geval meen te herínneren dat we opeens naar twee heren zaten te kijken die met zwarte gezichten en een bevroren glimlach geluidloos hun monden bewogen als twee wanhopige vissen op het droge.

Daar zat ik dan, mijn wereld stortte in, nu kon Europa niet horen wat ‘n prachtlied Nederland had.
Nu zouden we niet winnen.
Nu zou ik niet een dag later kunnen opscheppen dat mijn bijna-buurman het Eurovisie Songfestival had gewonnen.

Tijdens de puntentelling werd mijn vrees bewaarheid. ‘Katinka’ eindigde roemloos in de middenmoot.
De Spelbrekers traden nog een paar jaar op in het schnabbelcircuit, en hielden het toen voor gezien.

Mijn kinderdroom in duigen, hun veelbelovende carrière in de knop gebroken.
Het was moeilijk te aanvaarden.

Als ‘Katinka’ nou een slecht liedje was geweest, maar het was een kraker.
Als het nou een kwestie van pech was geweest, maar dat was het niet.
Het was gemene opzet van die Luxemburgers, het was een complot!


Loes Gouweloos