Martiaans

“Goedenavond dames en heren. Voor onze avondetappe komen wij vandaag tot u vanuit dit prachtige château in de Elzas. U weet wel, die streek die fameus is wegens haar heerlijke bordeauxwijn. En die ooit zo hartstochtelijk is bezongen door de Vlaming Jacques Brel, een beroemde zoon van deze streek. En natuurlijk ook de streek die het episch centrum vormt waar de wielrencultuur en de Franse machocultuur samenkomen.”

“Bij mij aan tafel zit een levendige lende: Rik Vandenbroeke. Een echte Waal, met die typische Waalse stiff upper lip humor. Samen met hem gaan wij de Touretappe van vandaag na-evalueren.”
“Ik vraag even aan de jongens van de techniek of nú de beelden kunnen starten. Nú!(…)
Ik zie niks. Hoe kan ik nou een kwaliteitsuitzending maken zoals u die van mij gewend bent, als ik geen beelden zie!
Wat zeg je Rik, zie jij ze wel? Dat bedoel ik nou, dames en heren: die typisch Vlaamse stiff upper lip.”

“O, daar zijn eindelijk de beelden. Lekker vlot, bedankt hoor jongens. Beelden zonder geluid. Maar, zoals de Britten zeggen: bless your countings. In elk geval zíen we wat.”

“Dit is het begin van de etappe. Nog weinig aan de hand. Maar daar ontsnapt ónze Dennis Menchov, echt een jongen van oranjeblanjebleu. Hij geeft een patat, en weg is ie. Net zoals vroeger Michael Boogerd. Oftewel Boogey, zoals zijn Duitse collega’s hem noemen. Maar ja, zo’n vroege ontsnapping is tot doemen mislukt. Een pas faux van Menchov. Maar hij rijdt zoals hij rijdt. Een uur later is hij weer ingehaald door het stoempende peloton. Dat was dus het verdict van Nancy.”

“Dit zijn de beelden van de finale van vandaag, hier vlakbij in Toulouse. Een finale die een finale waardig is. Iedereen had een overwinning verwacht van Oscar Freire. Maar wie blijft hem daar net voor? Is het Boogey? Anquetil? Of toch weer old good Joop Zoetemelk?
Nee, het is de stoere Kozakstaan Vinokoerov, oftewel: Vino, zoals wij kenners hem noemen. Hiermee levert hij zijn visitekaartje in: een duidelijke kandidaat voor de eindoverwinning in deze Tour de Force. Want Vino koerst zoals hij koerst.
Rik, ben jij het met me eens?”
“Nee? Haha, typisch die revaliterende Vlaamse nuchterheid. Rik spreekt zoals hij spreekt.

Dames en heren, Rik had als jongen maar één grote wil: wielrenner worden. Maar dat ging niet door: in de Ronde van Italië is hij dermate gevallen dat hij nooit meer kon voetballen.
We herinneren ons nog hoe het gebeurde: vlak voor de meet, in Koblenz.”

“De naam die nu onmiddellijk op mijn lippen komt is die van mijn grote vriend Lance Armstrong. Lance, ach jongen. Die heb ik 1084 keer geïnterviewd, terwijl hij verder geen enkele journalist vertrouwt. Dat heeft te maken dat journalisten altijd beginnen over het d-woord.
Daar houdt mijn vriend Lance niet van. Maar ík ben altijd objectief gebleven.”

“Nu zijn er weer geruchten doorgelekt dat Rasmussen vorig jaar ook doping zou hebben gebruikt. Zo wordt deze prachtige sport kapot geruïneerd. Geen wonder dat de meeste renners de pest hebben – ja, dat woord durf ik rustig te gebruiken – aan al mijn zogenaamde collega’s. Die begrijpen niet wat het is om met topsport bezig te zijn. Maar de coureurs zijn dit soort verslaggeving kotsbeu.”

“Nu neem ik even een wending in het gesprek. Rik, u heeft er faam mee gemaakt dat u zo prachtig kon vertellen over die zware Pyreneeënrit in 1978, toen u met het snot voor de ogen in een Alpenravijn viel. Wilt u de kijkers thuis dat verhaal nog eens vertellen?”
“Rik? Rik! Rik, waar bent u gebleven?”

“Dames en heren, ik hoor net van mijn regisseur dat Rik zo geïmpressioneerd is door mijn ruimhartige vocubalaire dat hij bang is schraal af te steken. Typisch zo’n bescheiden Belg. Die
zijn zoals ze zijn.”

“Desondanks weet ik zeker dat wij zijn geslaagd in ons objectief: u een boeiende uitzending opgeschotelen vanuit deze piroteske auberge in het hartje van la dolce France. Ik geef nu over. Aan de prachtige Dalida. Ik hef met u de fles op deze Ronde van Frankrijk.
En ik zeg mét de Fransen: hasta la vista!”


Loes Gouweloos (met dank aan Mart Smeets)