Meedogenloos

Ze wacht op haar beurt bij de apotheek: een vermoeid ogende, bleke oude dame. Grijs haar, grijze mantel, grijze veterschoenen.
Als ze aan de beurt is, loopt ze traag naar voren.
“Wat kan ik voor u doen?”, vraagt de apothekersassistente.
De vrouw haalt een gekreukt medicijnenzakje tevoorschijn.
“Ik kom deze medicijnen terugbrengen. Die waren van mijn man. Maar hij heeft ze niet meer nodig. Hij is vorige week overleden.”
“O. Eens even kijken”. De assistente spreidt de inhoud van het zakje voor zich uit. Zes doosjes en twee potjes met pillen.
“Ze zijn nog helemaal goed,” legt de oude vrouw uit. Ze praat zacht en heel langzaam, alsof het haar onmetelijk veel kracht kost. “Pas drie weken oud. Dus die kunt u nog wel aan iemand anders geven.”
“Dat mag niet”, is het zakelijke antwoord, “zodra medicijnen de apotheek uit zijn, worden ze beschouwd als verouderd. We mogen ze niet opnieuw verkopen.”
De boodschap komt niet aan. Of misschien wel, maar de vrouw lijkt moeilijk te kunnen accepteren dat ze voor niets al die medicijnen bij elkaar heeft gezocht.“Maar mijn man heeft er niets van gebruikt. Hij is overleden, zomaar opeens, midden in de nacht. Aan een hersenbloeding.”
“Toch kan ik de medicijnen niet aannemen. Ik zou liegen als ik wat anders zou zeggen.”
“Echt niet? Het is toch zonde?”
“Nee. Regels zijn regels.”
Het is alsof een dierbare herinnering aan haar pas overleden man de vrouw ontnomen dreigt te worden. Trillend legt ze haar magere hand op de doosjes. Nog steeds ongelovig doet ze ze weer in het zakje, doosje voor doosje. Ze schudt zachtjes haar hoofd en draait zich om.
“Goedemiddag!” roept de assistente op professioneel-vrolijke toon.
De vrouw antwoordt niet.
Gelijk heeft ze.
Veel meer dan de apothersassistente.
Liegen mag niet, maar soms moet het.


Loes Gouweloos