Mijn oude school

's Morgens word ik wakker door het ANP-nieuws op de wekkerradio:
"In Rotterdam is de brandweer met groot materieel uitgerukt om een brand te blussen in een school aan de Bergsingel. Gevreesd wordt dat het oude, monumentale gebouw niet meer te redden valt".

De Bergsingel in Rotterdam, denk ik verschrikt, daar stond mijn hbs.
Aan de Bergsingel stond nog één andere school, en de hele dag hoop ik dat het díe is die in brand is gevlogen.
Maar 's avonds zie ik een foto in de krant, zie ik de beelden op het journaal, en wordt mijn vrees bewaarheid: de vlammen slaan metershoog uit het oude dak, dikke zwarte wolken hangen boven het gebouw. En het is het gebouw van mijn hbs…
Verslaggevers praten met giechelende leerlingen van de inmiddels Analisten-School. Ze zijn in hun witten jassen naar buiten gerend en hebben goede hoop dat ze voorlopig lekker niet naar school hoeven.
Zij lachen, maar ik huil.

Het is al meer dan dertig jaar geleden dat ik eindexamen deed, en ik ben er nooit meer terug geweest. Wel nog af en toe eens langs gereden, en dan ging altijd mijn hart weer open.
Ik heb vijf jaar op die school gezeten. Het waren vijf heel belangrijke en vooral heel mooie jaren in mijn leven. Jaren die me voor altijd hebben gevormd.
Van je twaalfde tot je zeventiende maak je veel dingen voor het eerst mee, en dus maken die allemaal een diepe indruk.
En: je gaat naar zo'n school als kind, en als je er vijf jaar later af gaat, ben je bijna volwassen.
Het waren vijf jaren waarin meer gebeurd is dan in elke andere vijf jaren in mijn leven.

Afkomstig uit een benauwende nieuwbouwwijk aan de rand van Rotterdam, waar nooit iets gebeurde, kwam ik op mijn twaalfde opeens op een school in het oudere deel van de stad.
Alleen al door de lange fietstocht erheen, had ik het gevoel dat ik helemaal 'los' was van thuis als ik op school was.
Dat gevoel werd nog versterkt door de nieuwe wereld die daar voor mij open ging: voor het eerst vreemde talen leren, en kunstgeschiedenis, en muziek. Discussies over politiek, excursies naar musea en theaters, het kon niet op. Ik had het gevoel alsof ik na twaalf jaar nu pas terecht was gekomen in een omgeving waar ik thuis hoorde. Ik zoog alles op als een spons.
Dit was mijn wereld.

En dan nog alle 'randverschijnselen'. Voor het eerst hevig verliefd, eerst op een leraar, toen op een klasgenoot. De klassefeesten op de bovenste verdieping van de school: 'slijpen' op jaren '60 ballads, temidden van druipkaarsen in lege wijnflessen onder grote kluwens visnetten. Zeer opwindend als je 14 bent.
Dat gebeurde allemaal op die grote houten zolder van de hbs.

Uit diezelfde zolder zie ik nu op het journaal de vlammen slaan. De analisten hebben er hun chemicaliën opgeslagen, dus dat wil wel.
De brandweer kan een deel van het gebouw redden, maar er wordt gevreesd dat de schade zo groot is dat het toch moet worden afgebroken.

Het is natuurlijk de herinnering die telt, niet zo'n stenen gebouw.
Maar voordat de boel wordt afgebroken, ga ik er toch nog maar gauw één keer naar toe.
Nog één keer kijken naar mijn oude school.


Loes Gouweloos