Raku

‘Parkkunst’ op Koninginnedag: altijd hetzelfde. Hordes Alphenaren die zich laten bekijken en die elkaar bekijken terwijl ze in slakkentempo langs de kramen schuifelen. Kijken, kijken, en niks kopen.
Bekenden die elkaar tegengekomen, blijven stilstaan alsof ze door de bliksem zijn getroffen, en te midden van de voortsjokkende mensenmassa een lang, filevormend gesprek beginnen.
Flyers en pamfletten die iedereen thuis ongelezen weggooit, gratis reclame-snuisterijen (dit jaar een geel zadeldekje), troosteloze kramen van gesubsidieerde instanties, en natuurlijk de crème de la crème van het Alphense kunstenaarsgilde.

Kraam na kraam zitten dames van middelbare leeftijd te blauwbekken op een wiebelig plastic stoeltje. Achter hen een luidkeels klapperend zeildoek. Naast hen een thermoskan met koffie die ze een halve dag geleden, toen ze nog lekker warm thuis zaten, vers hebben gezet.
En voor hen hun menopauzale kunstwerken. Ook altijd hetzelfde: te dure aquarellen, prullaria van een tientje, en boetseerwerkjes in alle prijsklassen.

Het enige nieuwe dit jaar: raku-gestookt. Als boetseerder hoor je er niet meer bij als je je vaasjes en hoofdloze vrouwenfiguren gewoon in een oven hebt gebakken. Nee, ‘raku-gestookt’, dat is het helemaal. Geen idee wat het is, maar het is een absolute must voor elke rechtgeaarde boetseerkunstenares.

‘Dit is toch gewoon een bloempot?’, hoor ik een bezoeker vragen.
‘Nee… dat lijkt maar zo’, antwoordt de licht beledigde schepster van de bloempot, ‘hij is raku-gestookt!

Twee kramen verderop zit er nog een, en aan de andere kant van het te smalle looppad ook: kort, grijs haar, een felrood gekleurde bril, een vaal gewatteerd jack over een artistieke turquoise blouse, en een boomdikke halsketting van eigen makelij – in net een andere rode tint dan haar montuur.
Ook hier rijen vol objecten die net geen snuisterijen zijn maar ook net geen kunst. Maar…: wel raku-gestookt.

Dan ontwaar ik zowaar een kraam waar iets anders te zien is. Felgekleurde, vormloze lappen. Daarnaast een scheefgedrukt foldertje met de intrigerende kop: ‘Ook altijd willen vilten en nanuvilten?’
Welnu, dat kan vanaf heden in Alphen aan den Rijn. Daartoe dient een 06-nummer te worden gebeld. Van wie dat nummer is, vertelt het verhaal niet.
Maar geen nood: de eigenares staat hoogstpersoonlijk achter de met lappen bedekte kraamtafel, klaar om uitleg te geven.

Vóór die tafel staat een ietwat geagiteerde dame in fel gekleurde kleren, die beurtelings een roze en een turquoise viltlap betast. Na lang wikken en wegen, wenkt ze haar echtgenoot: hij mag betalen, zij slaat trots en vastberaden de turquoise lap om haar schouders.

Hè hè, eindelijk iemand die niet alleen kijkt maar ook koopt. Een echte nanugevilte lap. Maar helaas: niet raku-gestookt.


Loes Gouweloos