Sale!

‘Goldix Classic’. De gouden labelletters blinken me tegemoet. Een superchique winterjas voor maar € 160!
Meestal ben ik aangewezen op C&A-kleren. Budgetoverschrijdende luxe damesmodezaken mijd ik met afgewende blik. Maar nu is het uitverkoop - pardon: Sale!

Ook de verkoopster is chique: zorgvuldig dichtgepleisterd met kwaliteitsmake-up, een onberispelijk behaarlakt kapsel, en een Duits accent waardoor zij extra deftig overkomt. Ik ga gauw achter een stoel staan, zodat ze mijn vale spijkerbroek niet kan zien. Maar ze verstaat haar vak. Ze spreekt me aan alsof ik Hare Majesteit zelf ben. De klant is koningin.
Ook zij heeft een Goldix Classic, vertelt ze. Gek toch, dat ik altijd verkopers tref die – of het nu een boormachine is of een beha – zelf ook datgene hebben waarover ík net sta te aarzelen.

Afijn, al vijf jaar heeft mijn verkoopster ook zo’n jas, en hij is nog als nieuw. Bovendien: je kunt hem ook zelf wassen! Ze komt vlakbij me staan, alsof ze me een staatsgeheim gaat toevertrouwen: “Allein, als u hem wascht, moet u wel een tennisbal mit in de trommel tun, dan bleibt hij beter in model.”
Een tennisbal?! Als ik nou een sneeuwbal moest meewassen met deze winterjas, oké. Daarom was ik ook altijd een bitterbal mee met mijn cocktailjurk, en een kerstbal met mijn feestbloes.
Maar deze degelijke verkoopster geloof ik onvoorwaardelijk.

Ik betaal, trek mijn Goldix Classic aan, en begeef me tussen mijn koopjesjagende stadgenoten – hopend dat ze het opschrift lezen op de luxe draagtas, waarin mijn oude jas zit.

Pats! Ik bots tegen een jongeman aan, genietend van een overheerlijk patatje oorlog.
Tomatenketchup en uitjes druipen langzaam maar vastberaden omlaag over mijn spiksplinternieuwe lichtbeige aanwinst. Wanhopig kijk ik om me heen. Recht in de etalage van een sportwinkel. Op de ruit prijkt een aanplakbiljet: ‘Sale! Spotgoedkope tennisballen!’

Loes Gouweloos