Schaamrood

Het lukt me maar net om de parkeerplaats bij Albert Heyn op te rijden: midden op de inrit staat een zwarte auto. In een flits zie ik twee jongemannen die druk zitten te delibereren.
Als ik uit mijn auto stap, zie ik dat een van hen met snelle pas op me af komt.
Ik open de bagageruimte om mijn boodschappentas te pakken. De jongeman is al vlakbij.
Ik kan hem nu beter zien: een Marokkaan van een jaar of twintig, met vuile sportschoenen, een spijkerbroek, een vaal T-shirt, een ongeschoren gezicht, en gitzwarte ogen met daarin een geagiteerde blik.
Ik voel mezelf verstijven. Ik kijk om me heen: er is verder niemand te bekennen behalve zijn maat in de zwarte auto.
Alleen hij en ik op deze verlaten parkeerplaats.
Een geagiteerde Marokkaan op een parkeerplaats bij een supermarkt: Anja Joos, René Diekman…
Alle lichten springen op rood. Mijn vuisten ballen zich in mijn jaszakken, mijn hart klopt in mijn keel. Weglopen heeft geen zin: hij is sneller dan ik. Ik moet afwachten, er het beste van hopen.
Hij is me inmiddels tot op een paar meter afstand genaderd, en blijft dan plotseling staan:
‘Goedemiddag mevrouw, mag ik u iets vragen?’
Hij spreekt keurig Nederlands. Hij klinkt zeer vriendelijk.
Toch blijf ik achterdochtig.
‘Ja’, zeg ik afgemeten.
Ik zie aan hem dat hij mijn angst ziet. Ik zie aan hem dat dit niet de eerste keer is dat hij tegenover een bange Nederlandse vrouw staat – hij weet hoe hij daarmee moet omgaan: overvoorzichtig, overbeleefd, op het nederige af.
‘Heeft u misschien een startkabel, mevrouw?’
‘Nee’, antwoord ik naar waarheid.
‘Jammer. Dank u wel mevrouw. Goedemiddag’.
Hij knikt beleefd, glimlacht vriendelijk en loopt weer naar zijn auto terug.

De rode lichten maken plaats voor schaamrood.
‘Sorry hoor, succes verder!’, roep ik hem nog na.
Maar het kwaad is al geschied, ik kan dit niet meer goed maken, hij hoort me niet meer.

Als ik een half uur later met een volgepakte boodschappentas de parkeerplaats afrijd, staat de auto met de twee Marokkaanse jongens er nog steeds.


Loes Gouweloos