De Nederlandse vrouw is tevreden. Volgens een onderzoek door Opzij en Margriet komt dat doordat ze ofwel een fijn gezin heeft ofwel een geslaagde carrière.
Een even beperkte als veelzeggende keuze. Alsof er niet méér is...
Volgens míj ben je tevreden met je leven als je de dingen doet die bij je passen, waarvoor je in de wieg bent gelegd. En dat is niet altijd een Margrietgezin of een Opzijcarrière.
Ik, bijvoorbeeld, wist al als puber dat ik nooit zou trouwen of kinderen zou nemen. Ik had een diepgewortelde behoefte aan ruimte voor mezelf. Ik wilde dromen, fantaseren, schrijven, muziek maken. Dat deed ik, maar zonder kostwinner aan mijn zijde was ik wel genoodzaakt om ook te gaan werken. Dat heb ik 34 jaar lang gedaan. Keurig volgens de Opzij-norm: full-time, met succes, in steeds hogere functies. Een riant inkomen, status, lof alom.
Maar toch voelde ik me diep van binnen niet gelukkig. Ik was niet vrij, en ik kwam niet toe aan de dingen die echt bij me passen.
Toen kreeg ik een chronische ziekte – een blessing in disguise. Werd eerst gedeeltelijk en later volledig afgekeurd.
Levend van een uitkering heb ik financieel heel wat verloren.
Maar ik heb ook veel gewonnen: vrijheid. De vrijheid, de tijd, de energie om nu eindelijk volop te kunnen doen wat bij me past: schrijven, zingen, muziek maken, vrienden en vriendinnen bijstaan als ze het moeilijk hebben.
Dit ‘goed doen in kleine kring’ ervaar ik als zinvoller dan alles wat ik heb gedaan in die 34 jaar hard werken. En ik ken veel vrouwen voor wie hetzelfde geldt.
Ik heb geen gezin, geen werk, geen goede gezondheid.
Toch ben ik nu eindelijk tevreden. Soms zelfs domweg gelukkig.
Omdat ik me niet meer forceer en alleen doe wat bij me past. Full-time.
Loes Gouweloos
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten