To kiss or not to kiss

Wat hadden we het vroeger toch makkelijk. Wie jarig was én naaste familie, kreeg een zoen. Alle anderen - verre familieleden, vrienden, kennissen en collega's - kregen een hand, en dat alleen nog maar op hun verjaardag en op Nieuwjaarsdag.

Toen deed de zoen zijn intrede in bredere kring. Ook verre familieleden én goede vrienden werden gekust.
Tegelijkertijd breidde het aantal gelegenheden zich uit: de kus werd in veel gevallen een standaardbegroeting. Hoe meer routine hij werd, hoe meer de hartstocht eruit verdween.
Tot groot verdriet van Toon Hermans, die in een conférence van jaren geleden dit toen nieuwe verschijnsel op de korrel nam: "Het gaat van flats, flats, flats. Ik vind dat niks. Een zoen, daar moet aan gewérkt worden!"

Maar de romantici verloren de slag. Gaandeweg werden de meest oppervlakkige kennissen en gewone doorsneecollega's voor het minste geringste gekust.
Op het werk doet zich echter tot op de dag van vandaag een complicatie voor.
Een collega van hetzelfde of lager niveau kan op een paar smakken rekenen, waar wat te doen als je baas jarig is? Of de directeur? Hoe groter het verschil in functieniveau, hoe sterker de twijfel en onzekerheid:
Als ik hem of haar zoen, kom ik dan niet letterlijk en figuurlijk te dichtbij, is het geen blijk van gebrek aan respect voor de hiërarchie? Verklein ik zo mijn kansen op promotie, of vergroot ik ze juist? Oftewel: 'Are we on kissing terms?'
Andersom is het geen punt: de chef zoent er lustig op los, hoe meer medewerkers hoe meer vreugd. Maar kussen van onder naar boven, dat is niet goed geregeld.

Minstens evenveel onzekerheid heerst er over het aantal te verstrekken kussen.
Eén, dat is allang uit. Dat komt nog minder voor dan de handdruk.
Nee, het dilemma is: doen we een tweeklapper of gaan we voor de drieklapper?
Menigmaal zweef ik met getuite lippen in het luchtledige omdat ik aan de laatste fase van de drieklapper bezig ben, terwijl de andere partij de ceremonie met een tweeklapper afgerond acht.
Andersom kan ook. Dan moet je weer terug met je wang om de derde trap alsnog licht gegeneerd in ontvangst te nemen van de andere, net zo gegeneerde partij.

Nóg een heikel punt is de bril. Als twee brildragers aan een twee- of drieklapper beginnen, ketsen onvermijdelijk de monturen tegen elkaar. De kwaliteit van de kussen lijdt hier ernstig onder. Alleen al daarvoor zou je lenzen nemen!
Natuurlijk kan ook één van de twee de bril afzetten. In de praktijk is dat meestal de man - nog een overblijfseltje van ouderwetse galantheid die vroeger zo vanzelf-sprekend was. Dus tussen man en vrouw is er nog wel een zeker patroon.
Maar wie neemt tijdelijk genoegen met een wazig beeld als twee vróuwen elkaar zoenen? Altijd verwarring, altijd onzeker gegiechel, de ene keer gaan er twee brillen af, de andere keer één, en soms volharden beide partijen, laten de brillen op de neuzen staan, en riskeren zo een bijna zekere montuurbotsing, met alle gevolgen van dien.

Hoe en of dat geregeld wordt als twee mannen elkaar zoenen, weet ik niet.
Misschien hebben die wel iets heel efficiënts bedacht, dat zou me niks verbazen.

Tenslotte is er nog de technische uitvoering. Oftewel: zoen ik door, of bied ik alleen mijn wang aan en maak ik een tuitende mondbeweging die wang noch mond raakt?
Voorts: sluit ik mijn ogen bij het kussen, of houd ik ze open?

Als ik in mijn omgeving over dit typisch hedendaagse probleem praat, blijkt dat bijna niemand lol heeft in al dat gezoen met haar vele complicaties. Het liefst zou iedereen weer teruggaan naar een warme c.q. ferme handdruk, en zoenen uitsluitend beperken tot spontane momenten en intieme situaties waarbinnen in elk geval een minimum aan genegenheid aanwezig is. De zoen moet weer betekenis krijgen.

Maar toch blijven we bijna allemaal meedoen aan dit moderne ritueel, anders lijken we stijf, preuts of ouderwets. En dat willen we tot elke prijs vermijden.
Helaas hebben maar weinig mensen de moed om er uit eigen beweging consequent niet aan mee te doen.
Een landelijke actie gebaseerd op vrijwilligheid lijkt dus een onhaalbare kaart.

Daarom pleit ik bij deze voor een Nationale Gedragscode:
1. Bij verjaardagen en bruiloften drie zoenen, bij overige gelegenheden twee.
2. Bij familie en goede vrienden raak zoenen, bij de overigen alleen een luchtzoen.
3. Op het werk zoen je iedereen op je eigen functieniveau en daaronder. Naar boven
toe wordt uitsluitend reactief gezoend. Zíj moeten beginnen!
4. Altijd de ogen open houden, anders zou je de suggestie kunnen wekken dat je er
nog van geniet ook. Dit leidt tot misverstanden bij de ontvang(st)er en aldus
mogelijk zelfs tot ongewenste intimiteiten op een later tijdstip.
5. In het geval van twee brildragers mag de slechtst ziende partij de bril op zijn/haar
neus laten staan, ongeacht de sekse. Om lange onderhandelingen te vermijden,
verstrekt de overheid ministickertjes die verplicht op de brug van het montuur
moeten worden geplakt. Die stickertjes vermelden de sterkte van de brilleglazen.
Gratis verkijgbaar bij de betere opticiën.

Sancties zijn er niet, het betreft hier slechts een gedragscode.
Na een jaar zal er echter een Nationaal Referendum worden gehouden. De vraag aan de Nederlandse bevolking zal dan luiden: 'Moet de thans geldende Gedragscode betreffende het zoenen in Nederland worden omgezet in een Wet?'
Als een meerderheid deze vraag met 'ja' beantwoordt, en het wetsvoorstel door het Parlement wordt bekrachtigd, kan de Kuswet snel van kracht worden, mét bijbehorende sancties.
Wegens het nijpende cellentekort zullen gevangenisstraffen niet snel worden uitgedeeld. Wel zal er snel en onverbiddelijk worden gegrepen naar het middel van de sociale dienstverlening.
Wie de Kuswet overtreedt, wordt voor een bepaalde periode toegevoegd aan een willekeurige, door het lot te bepalen Nederlandse burger, en moet diens kusverplichtingen voor een door de rechter te bepalen periode waarnemen.

Aldus kan die burger eindelijk weer eens een tijdje zoenen zoals zoenen bedoeld is.
Of helemaal niet, om even bij te komen. Die keuze is aan de betreffende burger:'To kiss or not to kiss', dat bepaalt hij dan een paar weken lekker zelf.
Wat een weelde…

Loes Gouweloos