Vakantieverslag

'Ze heeft een enorm ruime belangstelling voor een kind van vijf', vertelt mijn trotse broer.
'Die musea in Florence, de gebouwen in Venetië, ze was echt geïnteresseerd'.

Een week later is mijn nichtje alleen bij me op bezoek, en besluit ik het haar zelf eens te vragen. En omdat ze inmiddels een klein beetje kan schrijven, vraag ik of ze haar Italiaanse vakantieverhaal voor me wil opschrijven. Zonder een moment te aarzelen, grijpt ze een vuurrood kleurpotlood en schrijft met reusachtige hanepoten:

'Ik hep elke dag gezwome. Groetjes van Femke.'

Ze staart nog even voor zich uit, maar weet verder kennelijk niets te bedenken. Ze legt het potlood neer.
'Dat was het eigenlijk', verduidelijkt ze nog ten overvloede. Niets over schitte-rende gebouwen, geen woord over beroemde Italiaanse musea.

Ik doe nóg een poging. Ze heeft met een weggooicameraatje haar eerste rol foto's volgeschoten, en die wil ik graag zien.
Ze komt gezellig naast me zitten en haalt een stapeltje groezelige foto's met ezelsoren en heel veel kindervingertjesafdrukken tevoorschijn.
Een voor een worden ze met een plechtig boogje op mijn schoot gelegd.
Ik zie een foto van de etalage van een snoepwinkel, een van een speelgoedwinkel, een van een roze fotolijstje, van haar paarse hoelahoep en van haar gifgroene zwemband. Nergens is aan te zien dat ze in het verre Italië is geweest.

Of ja, tóch. Er landt een foto op mijn schoot van een vergezicht De onderkant vertoont slechts een stuk muur, ongetwijfeld tengevolge van de nog zeer ondermaatse fotograaf. Toch is duidelijk te zien dat de opname is gemaakt vanaf een uitkijk-toren. Dus tóch oog voor het Toscaanse natuurschoon?

'Heb je die genomen vanwege de mooie bergen?', vraag ik.
'Nee joh', antwoordt ze bijna beledigd, 'dit is het bewijs dat ik heel hoog ben geklommen. Alleen met pappa, want mamma is beneden gebleven. Dus ík ben omhoog geklommen, en mamma kon het niet. Kijk maar.'
Ze plant een priemend wijsvingertje middenop de foto. Ik buig me voorover, en inderdaad, nu zie ik het: daar, in de diepte, wel 50 meter lager dan haar stoere dochtertje, staat mijn schoonzus.

Uiteraard prijs ik de klimkwaliteiten van mijn trotse nichtje bijzonder uitgebreid. En dat terwijl haar moeder níet zo hoog kon komen! 'Nou ja, mamma kón niet klimmen, want ze had pijn in haar hiel', klinkt het vergoelijkend.
Ook interessant om te horen, maar we waren bezig de vakantie te bespreken.
Na enig aandringen volgt er nog een verslag van een onweersbui aan het Gardameer, maar dan heeft ze er genoeg van, haar Italiaanse verhalen zijn op. Ze heeft elke dag 'gezwome' en daarmee basta.

'Volgend jaar gaan we naar Egypte', vertelt mijn broer als hij haar komt ophalen, 'Femke is reuze gefascineerd door pyramides.'



Loes Gouweloos