Vrij

Het einde van alweer een schooljaar. Ik heb een goed rapport en ik ben over. Maar veel belangrijker is: ik heb vakantie! Zes weken lang hoef ik niet naar school. Niet vroeg op, geen verplichtingen, doen wat ik wil. Een onuitsprekelijk gevoel van vrijheid.
Ik ren de school uit. Al op het schoolplein begin ik te huppelen en te juichen. Mijn vlechten dansen op mijn rug. Ik dans van binnen. Dat houd ik vol tot ik thuis ben. De hele weg ben ik uitzinnig van blijdschap. De laatste dag van het schooljaar is voor mij Bevrijdingsdag. De komende tijd kan ik doen wat ik wil. Ik ben vrij!

Zo gaat het mijn hele schoolleven door.
Dat grenzeloze vrijheidsgevoel verdwijnt als ik op mijn zeventiende ga werken.
Nog steeds heb ik elk jaar zomervakantie, maar die duurt nu maar twee of drie weken. Te kort om helemaal los te raken. Te kort voor een gevoel van bevrijding.
Fijn, aardig, maar geen reden om te huppelen.
34 jaar lang is dat zo doorgegaan. Tot 2002.

Na jaren van lijden en afzien, is eindelijk de kogel door de kerk. Ik ben al 16 jaar ziek en ik word steeds zieker, ik houd het niet meer vol, ik mag stoppen met werken. Ik mag weg met een royale regeling. Genoeg voor een leven zonder financiële zorgen. En vooral:
Nooit meer met pijn in mijn hele lijf naar het werk.
Nooit meer doorwerken terwijl het zwart voor mijn ogen ziet van de vermoeidheid.
Nooit meer wakker liggen van de hartkloppingen omdat ik alwéér over mijn grenzen ben gegaan.
Wat een winst! Ik ga wat minder verdienen, maar daarvoor krijg ik, eindelijk, mijn vrijheid terug!
Als ik na het beslissende gesprek de deur van het kantoorgebouw uitloop, besef ik dat mijn gezondheidsproblemen niet eens het belangrijkst zijn.
Nee, waar het écht om gaat is: ik ben weer vrij! Geen baas meer, geen opdrachtgevers, geen honderdduizend bedrijfsregels, geen prikklok en beveiligingspoortjes, geen voorgeschreven aanvangstijden. Geen verplichtingen meer.

Ik denk er niet eens bij na, maar als ik buiten ben, merk ik dat ik weer loop te huppelen. Niet meer zo soepel als toen ik 10 was. Mijn 51-jarige, reumatische knieën hebben meer moeite dan toen, het gevoel is anders.
Maar van binnen juich ik weer net zo hard als toen, dát gevoel is weer precíes hetzelfde. Ik dans weer van binnen. En ik zing weer: 'Freedom! It's all about Freedom!' Dat doe ik nog steeds als ik thuis kom. Ik huil van opluchting en van blijdschap, ik ben eindelijk weer bevrijd.

Regels, beperkingen en bazen zijn niets voor mij. Nooit geweest. Nu word ík weer baas, over mijn eigen leven. Het heeft heel lang geduurd, té lang, maar ik kan eindelijk weer gaan doen wat ik wil.
Ik ben voorgoed vrij!


Loes Gouweloos