Ze fietst

Het lijkt nog zo kort geleden dat mijn broer me opbelde met groot nieuws over mijn toen net éénjarige nichtje: "Ze loopt!"
Nu is Femke 3 1/2. Op bezoek bij mijn ouders, is ze vol van maar één ding: haar fietsje. Dat staat geparkeerd bij de voordeur. Spiksplinternieuw, met twee zijwieltjes tegen het vallen, met alle kleuren van de regenboog en met een echte 'Loekie'-bel.
Pogingen om mijn nichtje spelletjes te laten spelen in de huiskamer hebben maar kortstondig succes. Telkens vraagt ze weer: 'Zullen wij weer even gaan fietsen, Loes?'
De ene keer dat ik 'nee' zeg, brengt ze haar mond aan mijn oor en fluistert op een samenzweerderige toon: 'Zal ik dan stiekem alléén gaan fietsen?'

Ik zwicht voor dit geniale complot, en samen sluipen we voor de zoveelste keer naar de gang van de serviceflat.
Kaarsrechtop en glimmend van trots rijdt Femke op haar zuurstokgekleurde fietsje over de smetteloze, nieuwe vloerbedekking. Bij elke voordeur rinkelt ze met haar Loekie-bel - om te voorkomen dat bejaarden die argeloos hun woning uitstappen door haar zouden worden aangereden. Aan het eind van de gang maakt ze een keurige bocht en racet dan weer terug naar waar ze vandaan kwam.

Als het zondagmiddagbezoek ten einde is, stapt ze voor de laatste keer op, vergeet in haar opwinding om haar oma, opa en tante gedag te zeggen, en vertrekt luid bellend richting lift. Ze druk op het knopje 'Neer', de liftdeuren gaan open, ze steekt als een volleerde verkeersdeelnemer haar armpje uit, en zwenkt behendig rechtsaf de lift in.

Een halve minuut later zien we haar vanaf de balustrade weer beneden in de hal verschijnen. Stralend kijkt ze naar ons omhoog. 'Dág!', roept ze, en ze belt nog even extra hard als afscheid.
Dan zet ze een spurt in, de automatische deuren schuiven open, en daar gáát Femke. Naar buiten, de straat op, de hoek om, en ze is verdwenen.

Ze fietst hard. Het gaat hard.


Loes Gouweloos