Zwemdiploma

2 december 1962 is een historische dag: de oude Koningin Wilhelmina overlijdt.
Maar de dag daarop is voor míj minstens even historisch: na drie jaar les en evenlang zwoegen, mag ik mijn zwemexamen doen. Ik ben net 12 en bijna al mijn leeftijdgenoten hebben allang hun diploma. Niet alleen A maar vaak ook al B!

Dat ik het nog steeds níet heb komt door mijn zware bronchitis, waardoor ik de afgelopen jaren vaker ziek in bed dan gezond in het zwembad heb gelegen. Zo maak je niet snel vorderingen. Dit tot mijn eigen ergernis, maar vooral die van de badmeester.
Geregeld scheldt hij me uit, duwt me van de kant weg als ik daar even wil uithijgen, en jaagt hij me op om langer te zwemmen dan ik eigenlijk kan volhouden.
Bovendien heeft hij niet alleen een lelijk innerlijk maar ook een foeilelijk uiterlijk. Een dikke, kale kop, een over zijn trainingsbroek lubberende bierbuik met een aantal zwembanden die alleen maar van hem zijn, en een uitbundig behaarde borst.
En als ik aan het randje van het zwembad hang om zijn luid gebulderde instructies aan te horen, zie ik zijn voeten. Vlak voor me. Ze worden gesierd door dikke eeltknobbels, tien kalknagels, en twee vuile, blauwe king-size badslippers.

Rillend van de zenuwen en van de decemberkou, neem ik plaats op de rand van het zwembad, in afwachting van het startschot. Ik kijk angstig om me heen of de badmeester in de buurt is, maar gelukkig zie ik hem nergens. Ik haal diep adem van opluchting én als voorbereiding op de duik waarmee ik mijn diplomazwemavontuur straks zal beginnen.

Dan schalt er opeens een stem door de zwembadluidspreker:
"Dames en heren, jongens en meisjes: zoals u weet is gisteren onze geliefde Koningin-Moeder Wilhelmina overleden. Wij willen haar eren met een ogenblik stilte.
We verzoeken u allen te gaan staan, en twee minuten stilte in acht te nemen."

Ook dat nog! Samen met nog een stuk of 20 kinderen, sta ik op de koude stenen rand van het zwembad te rillen en te bibberen in mijn dunne badpakje. We moeten twee minuten doodstil blijven staan vlak voor een van de spannendste momenten in ons
jonge leven. De twee minuten lijken twee uur, dan mogen we eindelijk het water in.

Dit wordt mijn revanche! Op twaalf jaar bronchitis, op drie jaar zwemles, op al die vriendjes en vriendinnetjes die me hebben uitgelachen omdat zíj allang hun diploma hadden en ik nog niet.
Ik zwem de longen uit mijn lijf, ik watertrappel alsof mijn leven ervan af hangt, mijn bronchiën beginnen steeds angstaanjagender te piepen en het ziet me zwart voor de ogen, maar ik ga door. Al moet ik hier ter plekke sterven, ik moet en zal dat felbegeerde diploma halen!
En ik háál het! Duizelig, Spaans benauwd en met sterretjes voor de ogen, maar ik háál het.

Druipend van trots stap ik het zwembad uit en stel me ik op in de rij voor de diploma-uitreiking, het moment suprème waarvan ik al jaren droom.

Om het feest compleet te maken, worden de diploma's uitgereikt door Sinterklaas - het is tenslotte bijna 5 december.
Natuurlijk geloof ik allang niet meer in de Goedheiligman, maar zijn aanwezigheid imponeert me toch en geeft extra glans aan wat voor mij een van de triomfantelijkste momenten van mijn leven moet worden.

Als ik aan de beurt ben, kijkt Sinterklaas me vanonder zijn mijter streng aan:
"Zo, jij bent dus Loes. Ik lees in mijn grote boek dat jij er wel érg lang over hebt gedaan om je diploma te halen. Drie jaar!"
Beschaamd kijk ik omlaag. Daardoor zie ik de voeten van Sinterklaas. En twee heel grote blauwe badslippers.

Loes Gouweloos