Dimitri

Ik heb weinig verstand van ballet en mooi vind ik het ook niet. Maar als er een voorstelling wordt aangekondigd met balletmuziek van mijn favoriete componist Prokoviev, onder leiding van mijn favoriete dirigent Gergiev, en gedanst door echte stoere Russen uit Sint Petersburg - dan zwicht ik. Dat wil ik wel eens zien.
Ik ben vooral benieuwd naar de beroemde, heftige dans van de soldaten uit 'Romeo en Julia'. De rest van de voorstelling neem ik voor lief.

Terwijl de zaal volstroomt, zie ik dat ik in mijn spijkerbroek en T-shirt helemaal niet pas tussen het balletpubliek: fijnbesnaarde, superslanke dames met lange jurken en gouden toneelkijkertjes schrijden de zaal binnen. Vergezeld door grijzende heren in zwart kostuum.
Ik ben blij als het licht uitgaat.Tot mijn grote vreugde begint het programma met enige scènes uit 'Romeo en Julia'. De soldatendans is de beroemdste uit dat ballet, dus die zal ongetwijfeld worden uitgevoerd. Ik verkneukel me.
Eerst zien we een zweverige scène met een ballerina in een tutu en een broodmagere jongeman in een witte maillot. Ik verman me: niet gapen nu, straks komen de soldaten. Maar na nog een Zwanenmeerachtige scène, floepen de lichten alweer aan: pauze!
En na de pauze staat er een mij totaal onbekend ballet op het programma: 'De verloren zoon'. Dus die soldatendans kan ik vergeten. Ben ik daarvoor speciaal naar Rotterdam gekomen? Heb ik daarvoor 23 Euro neergeteld?
Ik onderdruk de neiging om woedend en vroegtijdig naar huis te gaan. Ik wil waar voor mijn geld, als het dan niet kwalitatief is, dan toch in elk geval kwantitatief: ik zal de hele voorstelling uitzitten, al is ie nog zo saai.

Boos en verveeld neem ik na de pauze weer plaats.
En dan gebeurt het. De rode gordijnen gaan weer open, en op het toneel verschijnt de verloren zoon: een heel andere danser dan die ik voor de pauze heb gezien. Geen witte maillot, maar blote lange benen met gespierde kuiten en prachtig gewelfde dijen. Daarboven een hemels torso: dit is Michelangelo's David, in levende lijve.
En elke beweging van deze danser is een explosie van energie. Het vuur spat eraf. Hij rent over het toneel, hij balt zijn vuisten, hij springt meters hoog en meters ver.
Ik ga op het puntje van mijn stoel zitten, ik voel mijn hartslag stijgen. Het is maar goed dat het donker is, want ik krijg een knalrood hoofd.
Wat een man, wat een lichaam. En boven dat Perfecte Lichaam een prachtig scherp gezicht, diepliggende ogen, wapperende blonde manen. Nurejev verbleekt bij deze goddelijke danser.
Ik weet zijn naam niet eens, maar besluit hem Dimitri te noemen.
In het heetst van de strijd gooit hij al zijn kleren uit. Het enige dat hij nog draagt is een piepklein vleeskleurig slipje. Zijn gebruinde en gespierde lijf kronkelt zich in de meest atletische bochten, hij kruipt, hij rent, hij springt. Hijgend en zwetend voert hij de spanning steeds verder op. De muziek zwelt aan, Dimitri's spieren zwellen op, hij explodeert bijna.
Ik ook. Als dit de verloren zoon is, weet ik wel een nieuw tehuis voor hem. Hij zal niets te kort komen. Inpakken hoeft niet, ik neem hem zo wel mee!

Maar helaas… mijn held keert terug naar zijn familie en wordt weer liefdevol opgenomen in hun midden. Hand in hand nemen mijn Dimitri en zijn mededansers het daverende applaus in ontvangst. Om mij heen zie ik dat zelfs de meest deftige dames met glinsterende ogen en een blosje op de wangen staan te klappen. Maar ik klap het hardst.
Hand in hand met zijn collega's, nog nahijgend van de inspanning, verlaat Dimitri het toneel.
Ook ik hijg nog na. Maar helaas - ik verlaat de zaal met in mijn hand niet meer dan een klam, verfrommeld programmaboekje.


Loes Gouweloos