De drie B's

‘Het gaat om het innerlijk, ik houd me niet bezig met uiterlijkheden’, heb ik altijd fier beweerd. Overtollige kilo’s, rimpels, grijze haren – ze horen bij het klimmen der jaren en ik heb ze immer moedig geaccepteerd, daarbij heimelijk neerkijkend op vriendinnen met slapeloze nachten en financiële problemen tengevolge van peperdure jojodiëten, antirimpel-crèmes en kleurspoelingen.

Maar toen mijn middelbare bovenbenen een steeds treffender gelijkenis gingen vertonen met de lubberende bovenarmen van Koningin Juliana, werd het me opeens te veel. Iets met een emmer en een druppel, denk ik.

Een meelevende buurvrouw brengt uitkomst: ‘Ga maar eens met me mee naar Slender You. Dat helpt, en bovendien is het heerlijk ontspannend’.
Zo zie je maar weer: als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Want ontspanning kan ik ook wel gebruiken, in deze door hevige stressaanvallen tengevolge van een eindeloze overgang gekenmerkte levensfase.

Ik word meegetroond naar een ruimte die het midden houdt tussen een sportschool en een schoonheidssalon: okergele vloerbedekking, een sfeervol, gedempt Sky Radio-muziekje, en een volslanke, zorgvuldig opgemaakte gastvrouw, gekleed in een zowel sportieve als charmante outfit met een rode blouse. Op haar rug staat met zwierige letters: ‘Slender You’.
Uiteraard heet ze Angelique, en ze legt uit dat de methode vooral geschikt is voor dames die hun overtollige vet willen omzetten in strakke spieren.
Slender You concentreert zich op de drie B’s: buik, billen en benen. Deze drie B’s worden onder handen genomen op zes banken.

Ik neem plaats op bank 1, de ‘sandbag table’. Zorgzaam vleit Angelique een kussentje onder mijn hoofd. Ook legt ze een zware zandzak op mijn buik bij wijze van tegengewicht, en dan drukt ze op de knop.
Tien minuten lang worden mijn billen rondgedraaid door twee roterende bankonderdelen.
Om me enigszins het idee te geven dat ik zelf ook nog wat doe, wordt er een roze elastieken band om mijn enkels gedaan en krijg ik de opdracht mijn benen langzaam te spreiden en sluiten. Een soort schoolslag met bepakking.
Op bank 2 wordt het serieus: mijn voeten worden vastgemaakt in skischoenen die zijn bevestigd op verticale latten. Die draaien rond in een hels tempo. Mijn artroseknie protesteert hevig, dit doet gemeen pijn, het zweet breekt me uit. Hoezo, ontspannend?

‘Dat komt bij bank 6’, stelt Angelique me gerust, ‘die is zo ontspannend, daar vallen veel mensen zelfs in slaap.’
Maar eerst moet ik nog op bank 3, 4 en 5. Daar worden respectievelijk mijn beide benen een paar honderd keer de lucht in gegooid, moet ik ruggelings marcheren op de ‘waist, tummy and hip table’ (‘Dit staat gelijk aan een stevige wandeling van 3 kilometer’, meldt de bijbehorende poster), en worden mijn onder- en bovenrug zo ‘heerlijk gemasseerd’ dat ik mijn wervels onheilspellend hoor knakken.

Maar dan komt de beloning: de Hemelse Bank 6. Uitgeput en vol verwachting vlei ik me neer. ‘Hier worden alle afvalstoffen afgevoerd, en het is de totale ontspanning. Ga maar lekker liggen met je ogen dicht’, zegt Angelique moederlijk. ‘Misschien val je wel in slaap, geniet ervan!’
Ze drukt op de knop. De hele bank begint zachtjes te trillen. Mijn spieren ontspannen zich, de pijn trekt weg uit mijn gefolterde lichaam. De zwoele vioolmuziek uit de met vilt omspannen speakers doet de rest. Ik krijg een heerlijk loom gevoel en zak steeds dieper weg.

‘Lekker hè? Slaap je al?!’ gilt mijn buurvrouw, die tijdens mijn Slender You-inwijding onder de zonnebank heeft gelegen. Met overslaand hart kom ik overeind.
Als ik dat de volgende ochtend opnieuw wil doen, kan ik het niet meer. Alledrie mijn B’s doen zo’n helse pijn dat ik nu al als een berg opzie tegen mijn volgende Slender You-sessie...
Ik denk dat ik toch maar een kleurspoeling neem.


Loes Gouweloos