Koevoet

'Wij zijn een hardrockband, en wij bieden 80 Euro voor uw versterker. Maar eerst willen we hem bekijken. Woensdagavond om 8 uur komen we met z’n vieren langs. Oké?’

Ik staar naar mijn monitor. Via http://www.marktplaats.nl/ heb ik al heel wat overtollige spullen voor een mooi prijsje van de hand gedaan. Altijd aan keurige mensen.
Ook ík heb de verhalen gehoord over schurken die zich als geïnteresseerde kijkers voordoen, je inboedel inventariseren en vervolgens als inbrekers terugkeren als je niet thuis bent. Maar bij mij is het altijd goed gegaan.
Bovendien wil ik me niet laten leiden door angst. En ik wil niemand bij voorbaat wantrouwen. Niet omdat hij Marokkaan is, niet omdat hij zwart is, en dus ook niet omdat hij in een hardrock band speelt.
Maar víer hard rockers is wel een beetje veel. En een beetje eng…

Waar ligt de grens tussen angst en voorzichtigheid?
Ik heb ook een bod ontvangen van een trotse vader die zijn muzikale zoontje een versterker cadeau wil doen. Dat lijkt een stuk veiliger. En hij biedt maar 10 Euro minder dan de rockers. Moet ik voor 10 Euro zo’n risico nemen?
Fout! Daar gaat het niet om, besluit ik dapper. Het gaat om het principe. Geen vooroordelen, geen angst. Als ik deze jongens niet laat komen, zal ik me altijd blijven schamen.

’Woensdagavond 8 uur is oké’, mail ik hen terug. Met trillende vingers, dat wel…
De hele woensdag denk ik eraan. Hoe zal het vanavond gaan?
Vallen ze mee? Maak ik me druk om niets?
Of nemen ze mijn versterker mee zonder te betalen? En nemen ze gelijk nog wat andere spullen mee? Of nóg erger? Helaas ben ik behept met een rijke fantasie. Tegen vier sterke jongemannen begin ik niets. Tenzij…Tenzij ik een wapen heb!

Opeens herinner ik me dat ik ooit, in een vlaag van onbedwingbare koopjesdrift, een reusachtige, knalrode koevoet heb gekocht, die onweerstaanbaar naar me lag te lonken vanuit de aanbiedingenbak van de Gamma. Als ik die nou vanavond eens onder handbereik houd?

Ik wacht en ik wacht. Pas om 9 uur gaat de bel. Zie je nou wel dat ze niet te vertrouwen zijn?!Even later komen ze de lift uit. Ondanks mijn rijke fantasie, overtreft hun aanblik zelfs mijn meest angstige verwachtingen:
Vier reuzen van jongens. Met zwarte bomberjacks, zwarte baseballcaps met een doodskop erop, vuile cowboylaarzen, vette haren tot op de schouders, en van top tot teen behangen met zware, rinkelende kettingen.
Wijdbeens marcheren ze op me af. Mijn hartslag stijgt tot ongekende hoogte.
Ik probeer zelfverzekerd over te komen. Maar ik hoor mezelf té hard en té amicaal zeggen:
‘Hoi jongens, kom erin, en kijk eens wat een mooi apparaat ik voor jullie heb!’

Zwijgend klossen ze over mijn crèmekleurige tapijt de huiskamer in. Ik wijs op de versterker.
‘Kijk Bart, dat is ‘m nou’, zegt de jongste van het stel. ‘Als je hem mooi vindt, krijg je hem van ons voor je verjaardag.’

Een zachte stem, een ontwapenend baby-face, twinkelende lichtblauwe ogen, een verwachtingsvolle blik richting Bart. Gevolgd door een olijke knipoog naar mij.
‘Deze mevrouw heeft me gemaild dat hij nog als nieuw is. En het is echt een topmerk hoor. Wat vind je ervan?’

Bart pakt het apparaat op. Handen als kolenschoppen strelen zacht over de knoppen: liefde op het eerste gezicht. Hij bloost zelfs een beetje.
‘Jongens, wat lief dat ik die van jullie voor mijn verjaardag krijg. Hij is prachtig!’
‘Hartstikke mooi Bart. Ga nu maar even op de gang staan, dan gaan wij die mevrouw betalen.
Alstublieft mevrouw, 80 Euro, precies gepast. En reuze bedankt!'

Pas als ik hun auto hoor wegrijden, kom ik weer een beetje tot mezelf.
Ik pak de koevoet onder de bank vandaan, en begraaf hem diep, heel diep onderin mijn gereedschapskist.


Loes Gouweloos