Door de bank genomen
“Ik laat me niet in mijn nek kijken!”.
Een van de vele kenmerkende uitspraken van mijn vader. Hij werd woedend als hij het gevoel had dat hij werd opgelicht, als hij bijvoorbeeld in de ene winkel meer moest betalen voor hetzelfde artikel dan in de andere.Daarom ging hij tot op zijn 87ste jaar halsstarrig naar twee supermarkten voor de wekelijkse boodschappen. Want bij de ene was het brood goedkoper en bij de andere was de melk goedkoper. Met zijn laatste levenskracht slofte hij voetje voor voetje door de Edah, om daar uiteindelijk bij de kassa triomfantelijk drie cent minder te betalen voor een pak vanillevla dan bij Albert Heijn. Hijgend van uitputting kwam hij thuis, te moe om zelf nog zijn jas te kunnen uittrekken. Maar terwijl mijn moeder hem hielp met die jas, toonde hij haar de kassabon, met ogen die glinsterden van trots: hij had de goedkoopste vanillevla gekocht, hij had zich niet laten flessen door Albert Heijn, hij had zich niet in zijn nek laten kijken. Het ging hem niet om het geld, want daarvan had hij genoeg. Het was een kwestie van trots, van principes. Die waren mijn vader meer waard dan geld.Dankzij die compromisloosheid, zijn intelligentie en zijn doorzettingsvermogen had mijn vader het in de loop van zijn leven geschopt van loopjongen tot bankdirecteur. Met het daarbij behorende, riante salaris.Zijn spaarzaamheid en sobere levensstijl zorgden er vervolgens voor dat hij een aardig vermogentje opbouwde. Op het eind van hun leven konden mijn moeder en hij bijna leven van de rente.Vorig jaar zijn mijn ouders allebei overleden. Dus kan ik nu opeens een erfenis tegemoet zien, een bedrag waarvan ik in mijn stoutste dromen niet had durven dromen. Het staat op mijn vaders spaarrekening bij ABN-AMRO. Ik moet alleen nog even een paar formulieren ondertekenen, en dan kan ik het geld overschrijven naar mijn eigen spaarrekening. Dan word ik van arme WAO’er opeens een vermogende dame.Ik stap het chique ABN-AMROfiliaal binnen en meld me bij de baliemedewerker. Krijt-streeppak, hagelwit overhemd, zijden das. Met een hooghartige blik bekijkt hij mij, mijn vale spijkerbroek en mijn rode uitverkoopjack. Hij zegt niets, niet eens “goedemiddag”.“Goedemiddag”, zeg ík dus maar, “ik kom een paar formulieren tekenen in verband met een erfenis.” Zwijgend tikt de Krijtstreep het rekeningnummer van mijn vader in. Op de automatische piloot, zoals hij dagelijks honderden rekeningnummers intikt. Zijn blik dwaalt af, zijn gedachten dwalen af.Maar dan. Dan verschijnt op de monitor, die zorgvuldig zo is opgesteld dat alleen hij het scherm kan lezen, het saldo van mijn vaders rekening. Ik zie het niet, maar ik zie wel dat de Krijtstreep krijtwit wordt. Zonder een woord te zeggen, rent hij achter zijn balie vandaan en spurt hij de gang in.De lange rij wachtenden achter mij kijkt verbouwereerd toe.Na een paar minuten komt de Krijtstreep weer tevoorschijn. Hij stelt zich weer op achter zijn balie. Nu kan hij opeens wél praten. Hij schraapt zijn keel en zegt:“Mevrouw Gouweloos, mijn collega de accountmanager zal u zo direct ontvangen in haar spreekkamer. Heeft u alstublieft nog een minuutje geduld? Zal ik uw jas aannemen? En mag ik u alvast een kopje koffie aanbieden?” Snel daarna loodst hij me het kantoor van de accountmanager binnen: een jongedame met een marineblauw mantelpakje en een zijden sjaaltje. Op beide mouwen en op het sjaaltje staat met strakke letters: ‘ABN-AMRO’.
Met een net zo strak mondje vraagt ze: “Heeft u zelf ook een rekening bij de ABN-AMRO?”“Nee”, zeg ik, “ik heb ergens anders een spaarrekening. En ik ga mijn erfenis daar zo snel mogelijk naar overschrijven, want daar krijg ik veel meer rente dan bij u.”Het ABN-AMROmondje wordt nog strakker. In haar stem klinken schrik en woede tegelijk:“Nou, nou, nou, mevrouw Gouweloos… De rente die uw vader kreeg, is natuurlijk wel erg laag. Daar is echt wel meer van te maken hoor, ook bij onze bank!” Wat? Wat?! Als dat echt zo is, waarom hebben jullie dat dan nooit aan mijn oude vader verteld? Waarom nu pas, nu jullie bang zijn dat ik zijn geld bij jullie weg zal halen?”Als mijn vader dit zou weten, zou hij zich omdraaien in zijn urn. Als hij al kilometers verderop ging winkelen om drie cent te verdienen op een pak vanillevla, want zou hij dan wel niet denken als hij wist dat hij jarenlang honderden Euro’s rente had misgelopen?Ik zet snel de benodigde handtekeningen, laat de koffie onaangeroerd staan, trek mijn jack aan, en loop met grote passen de bank uit.Zodra mijn handtekening is opgenomen in ‘de systemen’ van ABN-AMRO, ga ik al het geld van mijn vader op een rekening zetten waar de rente veel hoger is. Liefst vandaag nog. Ze hebben erom gevraagd. Mijn vader kan niets meer doen, dus doe ik het nu vóór hem. Onze wraak zal zoet zijn.Het geld kan me niets schelen. Maar ik heb niet alleen mijn vaders geld geërfd, ook zijn trots en zijn principes. En dat zullen ze weten, die oplichters van ABN-AMRO. Ik laat me niet in mijn nek kijken!
Loes Gouweloos
“Ik laat me niet in mijn nek kijken!”.
Een van de vele kenmerkende uitspraken van mijn vader. Hij werd woedend als hij het gevoel had dat hij werd opgelicht, als hij bijvoorbeeld in de ene winkel meer moest betalen voor hetzelfde artikel dan in de andere.Daarom ging hij tot op zijn 87ste jaar halsstarrig naar twee supermarkten voor de wekelijkse boodschappen. Want bij de ene was het brood goedkoper en bij de andere was de melk goedkoper. Met zijn laatste levenskracht slofte hij voetje voor voetje door de Edah, om daar uiteindelijk bij de kassa triomfantelijk drie cent minder te betalen voor een pak vanillevla dan bij Albert Heijn. Hijgend van uitputting kwam hij thuis, te moe om zelf nog zijn jas te kunnen uittrekken. Maar terwijl mijn moeder hem hielp met die jas, toonde hij haar de kassabon, met ogen die glinsterden van trots: hij had de goedkoopste vanillevla gekocht, hij had zich niet laten flessen door Albert Heijn, hij had zich niet in zijn nek laten kijken. Het ging hem niet om het geld, want daarvan had hij genoeg. Het was een kwestie van trots, van principes. Die waren mijn vader meer waard dan geld.Dankzij die compromisloosheid, zijn intelligentie en zijn doorzettingsvermogen had mijn vader het in de loop van zijn leven geschopt van loopjongen tot bankdirecteur. Met het daarbij behorende, riante salaris.Zijn spaarzaamheid en sobere levensstijl zorgden er vervolgens voor dat hij een aardig vermogentje opbouwde. Op het eind van hun leven konden mijn moeder en hij bijna leven van de rente.Vorig jaar zijn mijn ouders allebei overleden. Dus kan ik nu opeens een erfenis tegemoet zien, een bedrag waarvan ik in mijn stoutste dromen niet had durven dromen. Het staat op mijn vaders spaarrekening bij ABN-AMRO. Ik moet alleen nog even een paar formulieren ondertekenen, en dan kan ik het geld overschrijven naar mijn eigen spaarrekening. Dan word ik van arme WAO’er opeens een vermogende dame.Ik stap het chique ABN-AMROfiliaal binnen en meld me bij de baliemedewerker. Krijt-streeppak, hagelwit overhemd, zijden das. Met een hooghartige blik bekijkt hij mij, mijn vale spijkerbroek en mijn rode uitverkoopjack. Hij zegt niets, niet eens “goedemiddag”.“Goedemiddag”, zeg ík dus maar, “ik kom een paar formulieren tekenen in verband met een erfenis.” Zwijgend tikt de Krijtstreep het rekeningnummer van mijn vader in. Op de automatische piloot, zoals hij dagelijks honderden rekeningnummers intikt. Zijn blik dwaalt af, zijn gedachten dwalen af.Maar dan. Dan verschijnt op de monitor, die zorgvuldig zo is opgesteld dat alleen hij het scherm kan lezen, het saldo van mijn vaders rekening. Ik zie het niet, maar ik zie wel dat de Krijtstreep krijtwit wordt. Zonder een woord te zeggen, rent hij achter zijn balie vandaan en spurt hij de gang in.De lange rij wachtenden achter mij kijkt verbouwereerd toe.Na een paar minuten komt de Krijtstreep weer tevoorschijn. Hij stelt zich weer op achter zijn balie. Nu kan hij opeens wél praten. Hij schraapt zijn keel en zegt:“Mevrouw Gouweloos, mijn collega de accountmanager zal u zo direct ontvangen in haar spreekkamer. Heeft u alstublieft nog een minuutje geduld? Zal ik uw jas aannemen? En mag ik u alvast een kopje koffie aanbieden?” Snel daarna loodst hij me het kantoor van de accountmanager binnen: een jongedame met een marineblauw mantelpakje en een zijden sjaaltje. Op beide mouwen en op het sjaaltje staat met strakke letters: ‘ABN-AMRO’.
Met een net zo strak mondje vraagt ze: “Heeft u zelf ook een rekening bij de ABN-AMRO?”“Nee”, zeg ik, “ik heb ergens anders een spaarrekening. En ik ga mijn erfenis daar zo snel mogelijk naar overschrijven, want daar krijg ik veel meer rente dan bij u.”Het ABN-AMROmondje wordt nog strakker. In haar stem klinken schrik en woede tegelijk:“Nou, nou, nou, mevrouw Gouweloos… De rente die uw vader kreeg, is natuurlijk wel erg laag. Daar is echt wel meer van te maken hoor, ook bij onze bank!” Wat? Wat?! Als dat echt zo is, waarom hebben jullie dat dan nooit aan mijn oude vader verteld? Waarom nu pas, nu jullie bang zijn dat ik zijn geld bij jullie weg zal halen?”Als mijn vader dit zou weten, zou hij zich omdraaien in zijn urn. Als hij al kilometers verderop ging winkelen om drie cent te verdienen op een pak vanillevla, want zou hij dan wel niet denken als hij wist dat hij jarenlang honderden Euro’s rente had misgelopen?Ik zet snel de benodigde handtekeningen, laat de koffie onaangeroerd staan, trek mijn jack aan, en loop met grote passen de bank uit.Zodra mijn handtekening is opgenomen in ‘de systemen’ van ABN-AMRO, ga ik al het geld van mijn vader op een rekening zetten waar de rente veel hoger is. Liefst vandaag nog. Ze hebben erom gevraagd. Mijn vader kan niets meer doen, dus doe ik het nu vóór hem. Onze wraak zal zoet zijn.Het geld kan me niets schelen. Maar ik heb niet alleen mijn vaders geld geërfd, ook zijn trots en zijn principes. En dat zullen ze weten, die oplichters van ABN-AMRO. Ik laat me niet in mijn nek kijken!
Loes Gouweloos
Geen opmerkingen:
Een reactie posten