Grijs

Grijs. Ondanks de tropische zomerwarmte is hij geheel gekleed in grijs. Grijze pantalon, grijs colbert, grijze das.
Zelf is hij ook grijs: emotieloos, saai, niet te peilen.
Hij is dan ook notaris: objectief, degelijk, onkreukbaar.

Op vlakke toon leest hij de tekst voor van het testament dat hij voor me heeft opgesteld.
Mijn vragen en opmerkingen over geldbedragen en beladen familierelaties hoort hij aan zonder een spier te vertrekken.
Het maakt hem allemaal niets uit, hij doet zijn werk. Zonder oordeel en zonder gevoel.
Als hij klaar is met de tekst van het testament, pakt hij het codicil dat ik op zijn aanraden heb gemaakt. Daarin staan mijn wensen met betrekking tot een aantal ‘roerende goederen’ en ook mijn uitvaart.

Meester Linterink leest snel de tekst door, en zegt op gezette tijden:
“Juist“.
“Ja”.
“Duidelijk”.
Plotseling stokt zijn stem. Zijn blik blijft hangen op het einde van de pagina - daar waar ik heb beschreven welke muziek er bij mijn uitvaart moet worden gespeeld.

Meester Linterink schraapt zijn keel, en zegt: “Duidelijk ja.
Uh, mooie muziek trouwens, dat stuk uit ‘Ein deutsches Requiem’ van Brahms.”
“Oh, wat leuk! Kent u het?”, vraag ik.
Voor het eerst richt hij zijn blik op en kijkt hij me aan. Zijn grijze ogen glimmen opeens.
Hij slikt even: “Ik heb het zelfs gezongen”, zegt hij zacht.
Er verschijnt zowaar een glimlach om zijn mond.
“Zo, dat is heel wat”, zeg ik.
“Nou ja, niet de solo hoor.”
“Nee, dat begrijp ik, die is voor een sopraan en dat bent u volgens mij niet...”

Het gezicht van de grijze meester Linterink kleurt rood.
“Ik zong in het koor”, zegt hij blozend, “het is echt een prachtig stuk”…
Zijn ogen gaan nog meer glimmen.
Zo erg, dat hij ervan lijkt te schrikken. Dit past niet bij zijn ambt, ik zie het hem denken.

“Ahum’, zegt hij. Hij trekt zijn das recht, schraapt zijn keel, slaat zijn blik weer neer, en leest verder.
Zijn rode kleur verdwijnt net zo snel als hij verschenen is.
Meester Linterink is weer grijs, zoals hij dat zelf het liefste heeft.
Maar ík heb genoeg gezien, al was het maar voor een paar seconden.
Dankzij Brahms heb ik een glimp opgevangen van de mens achter de meester.