Doodstraf en levenslang

Het is allemaal mijn eigen schuld. Want het was pure hebzucht. En die wordt afgestraft.
Maar had het niet een klein beetje minder gekund?

Een paar jaar geleden werd ik lid van een ouderenbond die zijn leden een voordelige ziektekostenverzekering aanbood. Scheelde al gauw een paar tientjes per maand, mooi meegenomen.
Direct vanaf het begin kreeg ik maandelijks straf voor mijn opportunistische daad. Elke maand ontving ik twee dikke tijdschriften vol artikelen over de goede oude tijd en advertenties voor reisjes langs de Rijn, kunstgebitten, incontinentieluiers en hoor-apparaten.
Een flinke belasting voor mijn papierafvalbak en voor mijn weliswaar niet bejaarde maar toch wel al flink pijnlijke gewrichten.
Al gauw las ik alleen nog de rubriek met persoonlijke berichten. Uit nieuwsgierigheid, om te kijken of er bekenden bij stonden die 80 waren geworden, of 90. Of die wellicht zelfs waren overleden.Vergeefs: ook deze rubriek maakte duidelijk dat ik nog niet tot de doelgroep behoor. Mijn kennissen zijn nog te jong om kans te maken op een vermelding.

Zij wel.

Maar ik niet.
Dat weet ik sinds gisteren.

Rond etenstijd wordt er aangebeld in mijn flat. Voor de deur staat een bejaarde medebewoner. Lijkbleek en met grote schrikogen kijkt hij me aan. Hij zegt niets. Het lijkt wel alsof hij een geest ziet, denk ik nog.
En dat blijkt te kloppen.
“Gelukkig…”, stamelt de oude man,”‘je bent er nog.”
“Natuurlijk. Hoezo?”
Bedremmeld zoekt hij naar woorden. Pas dan zie ik dat hij iets in zijn hand houdt. Het is het blad van ‘mijn’ ouderenbond. Dat blijkt ook zíjn ouderenbond te zijn.
Trillend van emotie houdt hij het blad onder mijn neus. Het is geopend op de pagina met persoonlijke berichten.
Met een bibberende vinger wijst de man naar de rubriek ‘Overleden’.
Ik volg zijn vinger naar omlaag.
En dan zie ik het. Bovenaan het rijtje prijkt mijn naam:
Overleden: Mevrouw L. Gouweloos

Ik kijk nog eens. En nog eens Maar het staat er echt.
Foutje van de bondsadministratie.
Na jaren talmen heb ik enkele weken geleden eindelijk mijn lidmaatschap opgezegd. Want die ziektekostenverzekering van hen heb ik destijds toch maar niet genomen, en ik wilde nu eindelijk eens verlost worden van die twee nietszeggende, zwaarwegende maandelijkse tijdschriften.
Er zijn ongetwijfeld twee namen door elkaar gehaald in de rubriek ‘mutaties’.

Aanvankelijk schater ik het uit.
Maar dan denk ik aan mijn beide ouders, die nog maar pas zijn overleden. Daar gaat alweer een Gouweloos, denk ik. Te snel, te vlug achter elkaar. Rust er een vloek op onze familie?

En dan denk ik aan vrienden en kennissen die wellicht ook lid zijn en die vanavond hun bondsblad zullen openslaan. Wat zullen ze schrikken (dat hoop ik tenminste).
En wat kunnen ze doen? Niets. Mij zullen ze niet bellen om opheldering, want ik ben dood.

Ik probeer de zonzijde te zoeken: ik hoef nu niet meer elke maand die twee dikke tijdschriften door te worstelen en naar de papierbak te brengen.
En verder wil ik er niet meer aan denken. Ik stuur een quasiboos mailtje aan de bond en ga over tot de orde van de dag. Wat gebeurd is, is gebeurd. Er is niets aan te doen.

Maar daar denkt de ouderenbond anders over.
Vanmiddag staat er opnieuw een oudere heer voor mijn deur. Dit keer een vertegenwoordiger van de bond. Hij komt me een groot boeket bloemen brengen en biedt me zijn oprechte excuses aan.

Kopje koffie. Plichtmatig praatje. Nog een kopje koffie. Nogmaals excuses.
Dan stapt hij ‘maar weer eens op’.
Prima.
Maar bij de deur houdt hij zijn pas in.“Och mevrouw, nou vergeet ik nog bijna iets!”
Hij buigt zich moeizaam voorover en opent zijn tas. Met een triomfantelijk gebaar haalt hij daaruit iets tevoorschijn. Het is mijn favoriete lectuur: de twee maandbladen van de ouderenbond.

De bondsvertegenwoordiger legt zijn hand op mijn arm, kijkt me trots aan en zegt op warme toon: “U hebt uw lidmaatschap opgezegd, dus eigenlijk heeft u er geen recht meer op. Maar ik heb speciaal voor u geregeld dat u de rest van uw leven onze bladen blijft ontvangen!”



Loes Gouweloos
juli 2010