Sinds ik chronisch
vermoeid ben tengevolge van een auto-immuunziekte, zijn mijn vakanties niet
meer zoals daarvoor. Geen lange reizen meer naar verre landen. Veel te
vermoeiend. Een paar keer per jaar een weekje weg in Nederland of hooguit België, dat gaat nog net.
Maar het blijft vermoeiend. Koffers pakken, de reis, een vreemd bed (altijd te hard of te zacht voor mijn gammele rug), restaurants zoeken, veel lopen, in de rij staan bij attracties en musea.
Een vriend had een tip: een rivierencruise. Echt iets voor mij: je kunt elk moment van de dag even gaan liggen in je hut, al het eten en drinken wordt letterlijk op een presenteerblaadje naar je toe gebracht, je koffer wordt voor je gedragen, en al zittend zie je een prachtig rivierenlandschap voorbijtrekken.
Wat wil je nog meer als je altijd moe bent maar toch eens wat anders wilt zien dan de muren van je eigen huis en de straten van je eigen stad?
Goed idee dus. Ik boekte een zevendaagse cruise door Nederland, en reed een paar maanden later vol goede moed naar het schip dat mij een zorgeloze, relaxte vakantie zou bezorgen.
Daar aangekomen, wacht mij een verrassing. Op de kade wemelt het van de medepassagiers. Maar ook van de rollators, rolstoelen en wandelstokken. Struikelend baan ik me een weg naar mijn hut.
Hè hè, even liggen… Ik plof neer op mijn bed. Au! Keihard. En maar half zo breed als mijn eigen bed. Terwijl ik probeer me zo te positioneren dat al mijn ledematen binnenboord blijven, stijgt opeens een oorverdovend geronk op. Het komt van beneden, het bromt en het gromt, ik lig te trillen op mijn bed. De oorzaak wordt al gauw duidelijk: mijn hut ligt pal boven de machinekamer. En de machines draaien dag en nacht. Herriestoppers baten niet, deze herrie laat zich niet stoppen. Ik slaap hooguit drie uur per nacht. Een week lang…
Overdag strompel ik slaperig en verdwaasd over het schip. Ik probeer interessante gesprekken aan te knopen met mijn medepassagiers, maar dat valt niet mee. De gemiddelde leeftijd is minstens tachtig, en het aantal al of niet werkende hoorapparaten is navenant. Ik heb nog nooit een week lang zo hard moeten schreeuwen.
Ook heb ik nog nooit zoveel verhalen gehoord over versleten knieën, herseninfarcten en lekkende hartkleppen.
Ja, ik weet het, je zult er maar mee behept zijn. Echt geen pretje.
Maar ik heb vakantie. Ik wil plezier maken, lachen, erop uit trekken! En dat kan niet, op een schip dat bijna constant vaart en waar de meest opwindende activiteit een bingo-avond is.
Als ik de kommer-en-kwelverhalen beu ben, is er nergens een hoekje waar ik me even kan terugtrekken. Het schip zit bomvol - waar ik ook kom struikel ik over schuifelende bejaarden, omgevallen wandelstokken en strategisch in gangpaden geplaatste rollators. De enige privacy vind ik in mijn piepkleine hut, maar daar word ik horendol van de bonkende scheepsmachines vlak onder mij.
Als de cruise voorbij is, ren ik als eerste de loopplank af. Ik ben weer vrij!
Maar ik zal weken nodig hebben om uit te rusten van deze ‘relaxte’ vakantie.
Een cruise: één keer in je leven moet je het geprobeerd hebben. Heb ik gedaan. Maar hier blijft het bij.
Volgend jaar gewoon weer naar een hotelletje op een rustig Waddeneiland, waar ik alle ruimte van de wereld heb en waar ik kan gaan en staan waar ik wil.
Ik kijk er nu al naar uit.
Loes Gouweloos
juli 2011
Maar het blijft vermoeiend. Koffers pakken, de reis, een vreemd bed (altijd te hard of te zacht voor mijn gammele rug), restaurants zoeken, veel lopen, in de rij staan bij attracties en musea.
Een vriend had een tip: een rivierencruise. Echt iets voor mij: je kunt elk moment van de dag even gaan liggen in je hut, al het eten en drinken wordt letterlijk op een presenteerblaadje naar je toe gebracht, je koffer wordt voor je gedragen, en al zittend zie je een prachtig rivierenlandschap voorbijtrekken.
Wat wil je nog meer als je altijd moe bent maar toch eens wat anders wilt zien dan de muren van je eigen huis en de straten van je eigen stad?
Goed idee dus. Ik boekte een zevendaagse cruise door Nederland, en reed een paar maanden later vol goede moed naar het schip dat mij een zorgeloze, relaxte vakantie zou bezorgen.
Daar aangekomen, wacht mij een verrassing. Op de kade wemelt het van de medepassagiers. Maar ook van de rollators, rolstoelen en wandelstokken. Struikelend baan ik me een weg naar mijn hut.
Hè hè, even liggen… Ik plof neer op mijn bed. Au! Keihard. En maar half zo breed als mijn eigen bed. Terwijl ik probeer me zo te positioneren dat al mijn ledematen binnenboord blijven, stijgt opeens een oorverdovend geronk op. Het komt van beneden, het bromt en het gromt, ik lig te trillen op mijn bed. De oorzaak wordt al gauw duidelijk: mijn hut ligt pal boven de machinekamer. En de machines draaien dag en nacht. Herriestoppers baten niet, deze herrie laat zich niet stoppen. Ik slaap hooguit drie uur per nacht. Een week lang…
Overdag strompel ik slaperig en verdwaasd over het schip. Ik probeer interessante gesprekken aan te knopen met mijn medepassagiers, maar dat valt niet mee. De gemiddelde leeftijd is minstens tachtig, en het aantal al of niet werkende hoorapparaten is navenant. Ik heb nog nooit een week lang zo hard moeten schreeuwen.
Ook heb ik nog nooit zoveel verhalen gehoord over versleten knieën, herseninfarcten en lekkende hartkleppen.
Ja, ik weet het, je zult er maar mee behept zijn. Echt geen pretje.
Maar ik heb vakantie. Ik wil plezier maken, lachen, erop uit trekken! En dat kan niet, op een schip dat bijna constant vaart en waar de meest opwindende activiteit een bingo-avond is.
Als ik de kommer-en-kwelverhalen beu ben, is er nergens een hoekje waar ik me even kan terugtrekken. Het schip zit bomvol - waar ik ook kom struikel ik over schuifelende bejaarden, omgevallen wandelstokken en strategisch in gangpaden geplaatste rollators. De enige privacy vind ik in mijn piepkleine hut, maar daar word ik horendol van de bonkende scheepsmachines vlak onder mij.
Als de cruise voorbij is, ren ik als eerste de loopplank af. Ik ben weer vrij!
Maar ik zal weken nodig hebben om uit te rusten van deze ‘relaxte’ vakantie.
Een cruise: één keer in je leven moet je het geprobeerd hebben. Heb ik gedaan. Maar hier blijft het bij.
Volgend jaar gewoon weer naar een hotelletje op een rustig Waddeneiland, waar ik alle ruimte van de wereld heb en waar ik kan gaan en staan waar ik wil.
Ik kijk er nu al naar uit.
Loes Gouweloos
juli 2011
Geen opmerkingen:
Een reactie posten