De schuld van de media

Hoe zou het toch zijn met de snelwegschutter?
Afgelopen zomer ging er geen dag voorbij of het journaal opende met weer een nieuwe schietpartij op de snelweg. Ruiten aan diggelen, politiehelikopters boven de A4, gedupeerde automobilisten. Ik durfde nauwelijks nog de weg op, reed alleen nog maar over provinciale wegen teneinde niet te worden getrakteerd op een schot uit een luchtbuks.
En toen was het opeens over. Geen arrestatie, geen nieuwe inzichten, nee, het was gewoon geen nieuws meer. Komkommertijd voorbij, journalisten terug van vakantie, men ging weer over tot de orde van de dag: het ‘echte’ nieuws.

Hoe zou het toch zijn met het debat over de parlementaire omgangsvormen?
Eind september keek ik urenlang geboeid naar de Algemene Beschouwingen. Eindelijk weer eens een goed inhoudelijk debat, over de toekomst van Nederland. Er werden visies en standpunten uitgewisseld, men luisterde naar elkaar en men argumenteerde er ouderwets op los. Van Rutte tot Roemer, iedereen was in vorm.
Maar toen zei Wilders dat Rutte ‘eens normaal’ moest doen. En plotseling was het alsof er daarvóór niets was gezegd. Dagenlang gingen elke nieuwsrubriek en elke talkshow steeds weer over dat ene zinnetje. Geen woord meer over de toekomst van het land, het taalgebruik van Wilders was het enige grote nieuws.
En toen was ook dat opeens over. Er was geen besluit genomen het anders te gaan doen, niemand was van mening veranderd, maar de hype was voorbij.

Hoe zou het toch zijn met Venus Williams?
Een paar maanden geleden trok zij zich plotseling terug van de US Open, een van de grootste tennistournooien ter wereld. Reden: Venus was ziek. Ze had zojuist te horen gekregen dat ze leed aan het syndroom van Sjögren – ‘mijn’ ziekte, waar ík al 25 jaar aan lijd.
Kranten, radio en tv stortten zich op het nieuws. Was de carrière van Venus voorbij? Zou zij ooit nog kunnen spelen? En wat was dat eigenlijk voor ziekte, het syndroom van Sjögren?
De website van de patiëntenvereniging werd in een paar dagen vaker bezocht dan in alle jaren daarvoor. Venus verscheen op de Amerikaanse tv om uit te leggen wat er met haar aan de hand was: “It’s not just lack of energy, you feel beat up”.
En in de Nederlandse kranten verschenen artikelen over ‘mijn’ ziekte.
Het kostte me moeite om mijn kwaal te herkennen in wat ik las. De verschafte informatie was zelden correct en nooit compleet.
Dat zal ook wel zo zijn als het over andere onderwerpen gaat, maar dan weet je niet beter. Geeft te denken…
Van Venus werd al heel gauw niets meer vernomen. De voormalige nummer 1 van de wereld zakte in een paar weken 100 plaatsen op de wereldranglijst, ze was niet interessant meer.
Hoe gaat het nu met haar? Wordt ze behandeld? Probeert ze terug te komen in het tenniscircuit of niet? En vooral: hoe gaat ze om met het feit dat haar eens zo sterke topsportlijf niet meer doet wat zij wil?
Geen idee. Geen nieuws meer over Venus. Ook deze hype is over.

Louis van Gaal heeft niet vaak gelijk, maar hierin wel: “De media (bij Louis altijd enkelvoud) is niet geïnteresseerd in de feiten maar alleen in sensatie.”
Daartoe wordt nieuws gecreëerd, en dat wordt korte tijd later net zo makkelijk weer vergeten.
De houdbaarheidsdatum wordt steeds korter en de diepgang steeds minder.

Hoe is dat te verklaren? Simpel, de media geven de mensen wat de mensen willen. Het draait allemaal om de kijkcijfers, de luistercijfers en de oplagen.

En daar zit mijn probleem.
Want de kijkcijfers, dat zijn wij.

Als wij niet kijken naar ‘Oh Oh Cherzo’, verdwijnt het vanzelf.
Als wij Privé niet lezen, gaat het in no time failliet.
Als wij daarentegen wel massaal kijken naar serieuze documentaires, dan komen er daar meer van.
En als wij met z’n allen de kwaliteitskranten lezen, kunnen die gewoon blijven bestaan.

Het is dus uiteindelijk niet de schuld van de media, het is allemaal onze eigen schuld.
Wíj kijken massaal naar het non-news over de snelwegschutter.
Wíj praten honderduit over een onbenullige opmerking van Wilders en niet over het armoedebeleid, het milieubeleid en de gezondheidszorg.
Wíj halen onze schouders op bij foute informatie over een ziekte waar talloze mensen dagelijks onder te lijden hebben.
Wij doen het zelf.



Loes Gouweloos, oktober 2011