Kinderliefde

Een vrouw in Harlingen zal dankzij Italiaanse kunstgrepen op 62-jarige leeftijd een kind krijgen. De meeste mensen spreken er schande van. Wat heeft zo’n kind voor toekomst, met een moeder die oud genoeg is om haar oma te zijn? Deze vrouw denkt alleen aan haar eigen plezier, niet aan het belang van het kind. Wat een egoïsme.

Vind ik ook.
Maar wat is het verschil met vrouwen die op 22- of 32-jarige leeftijd een kind ‘nemen’?
Doen die dat uit altruïsme? Of – net zoals deze 62-jarige - omdat het ze leuk lijkt, omdat ze naar een kind verlangen?
Op zich niks mis mee.
Maar kunnen zij hun ongeboren kind allemaal wel een mooie toekomst bieden? Denken ze daar allemaal echt goed over na?

Een vriendin van mij is bewust kinderloos gebleven omdat zij en haar man geen kind wilden neerzetten in een wereld die volgens hen ten onder zal gaan aan overbevolking en milieuvervuiling.
Dus voor hen geen gezin, juist vanwege hun liefde voor kinderen. Puur altruïsme, een moeilijk besluit.
Net zoals het een moeilijk besluit kan zijn voor mensen die om andere redenen geen kinderen nemen, bijvoorbeeld omdat ze zo veel zelfkennis hebben dat ze beseffen dat ze niet geschikt zijn om een kind goed op te voeden, en daar hun consequenties uit trekken. Opnieuw: een moeilijk maar moedig besluit.
Extra wrang is dat deze bewust kinderloze vrouwen vaak weinig begrip ondervinden van mensen met kinderen. Vaak worden juist zij beticht van egoïsme. Ze denken alleen maar aan hun eigen pleziertjes: ze willen reizen, carrière maken, zichzelf ontplooien, een duur huis kopen - en dan is er geen ruimte meer voor een kind.

Allemaal aannames door mensen die zelf vaak minder goed hebben nagedacht over hun eigen besluit om wel kinderen op de wereld te zetten. De pot verwijt de ketel.
Elk geval is verschillend, iedereen maakt zijn eigen afweging. Hopelijk…

Kinderen krijgen overkomt je. Maar kinderen nemen is vaak net zo egoïstisch als geen kinderen nemen.