Stola ('Serious Request')

"Hands off our girls".
Dat was dit jaar het motto (pardon: de 'slogan') van de jaarlijkse nationale actie 'Serious Request'.

Elk jaar rond Kerstmis sluiten een paar radiopresentatoren (pardon: 'DJ's') zich op in een Glazen Huis in het centrum van een Nederlandse stad. Ze eten een week niet ten behoeve van een goed doel, en dit jaar waren dat verkrachte meisjes en vrouwen in oorlogsgebieden.

Maar veel meer dan naar die meisjes gaat de aandacht uit naar de DJ's die een week niet eten.

Als nationale helden worden ze 24 uur per dag gevolgd op radio en tv. Gevoed met heerlijke groentesapjes en heel veel aandacht slaan ze zich als volleerde martelaren door hun zelfverkozen week vol ontberingen.

Elke avond zijn ze uren op tv.

Radio op tv: ze zitten, ze kwekken nietszeggende teksten in hun microfoons, en onder in beeld lopen de nóg nietszeggender teksten mee van de sms'jes die worden verstuurd door hun fans.

Intussen halen schoolkinderen in het hele land geld op. Niet vanwege de verkrachte meisjes in oorlogsgebieden, maar om met hun school het meeste geld op te halen van alle scholen in hun stad. Nederlandse artiesten treden 'belangeloos' op om hun nieuwste plaat te 'pluggen', burgemeesters en ministers – bang om de aansluiting met het volk te missen - maken hun opwachting bij het Glazen Huis, en de lokale middenstand spreekt glunderend van een vervijfvoudiging van hun omzet.
Geen wonder dat het elk jaar weer een strijd is waar de actie plaats zal vinden.

Evenzeer als het een strijd is om het bedrag van het voorgaande jaar te overtreffen. De spanning wordt urenlang opgevoerd door hitserige collega-DJ's: nog drie uur, nog twee uur, nog één uur, het aftellen begint... Dan gaan de deuren van het huis open, vliegt het vuurwerk de lucht in, en stappen onder oorverdovend gejuich van een gigantische mensenmassa de radiojongens met gebalde triomfvuisten naar buiten. In een open wagen worden ze zwaaiend door de stad gereden. Langs de kant staat het volk te juichen alsof ze zojuist de wereldbeker voetbal hebben gewonnen.

Dan wordt het eindbedrag bekend gemaakt. Jawel hoor, weer meer dan vorig jaar. 'Holy fuck', 'unbelievable', ‘hoe ‘cool’ is dit?’.
Kortom: wat zijn we toch goed. Ons doel is bereikt.

Ons doel? Worden die verkrachte meisjes er echt beter van? Weten we dat nu al zeker?

'Holy fuck', inderdaad, eigenlijk was dat ons doel...
Maar dat waren we allang vergeten.

Net zoals de helden die elk jaar de Alpe d'Huez beklimmen in het kader van de kankerbestrijding.

Of de solozeilers die de oceaan oversteken tegen ALS, en de mannen die hun baard laten staan tegen prostaatkanker.
Zelf overweeg ik om mijn nagels een maand lang niet te knippen als protest tegen de wereldwijde meeëtersepidemie, en een week lang niet langs Schiphol te rijden omdat ik tegen neerstortende vliegtuigen ben. En ik ga een veiling organiseren: bij opbod verkoop ik mijn 'Stola tegen ebola'.
Ik zal de wereld eens laten zien wat een nobel mens ik ben!

Vroeger - in die goeie ouwe tijd waar ik steeds meer last van begin te krijgen - stortten we in stilte 100 gulden als er hongersnood was in Afrika. We vonden het al gênant om het aan onze vrienden te vertellen: ongepaste borstklopperij.

Nu vraagt elk goed doel om een opoffering, en elke opoffering om aandacht, publiciteit en heldenverering.

Waarom?

 

Loes Gouweloos

januari 2015