Crisis

Het gaat er niet om wát je zegt, het gaat erom hoe je het zegt.
Goed overkomen, daar draait het om.
Hij is beroepspoliticus, hij weet dat als geen ander.
En dus fronst hij zijn wenkbrauwen totdat er een recordaantal rimpels in zijn voorhoofd zijn verschenen. Hij schraapt zijn keel, wendt zich af van de interviewer en kijkt met een ernstige blik in de camera:
“De bankiers hebben de grootste fouten gemaakt. Maar zij zijn niet degenen die het moeilijk hebben. Dat zijn de gewone mensen. Mensen die hard werken, die schoolgaande kinderen hebben, die nauwelijks de huur kunnen betalen. Zij zijn de echte slachtoffers”.
En zij zijn ook mijn kiezers, zie je hem denken. En van hen zijn er meer dan van bankiers. Vandaar.

Een dag later meldt het nieuws dat een voormalig lid van de Raad van Bestuur van ABN AMRO zichzelf een paar kogels door het hoofd heeft geschoten in een bos buiten Londen.
En meesterzwendelaar Bernard Madoff wordt veroordeeld tot levenslang.

Diezelfde dag loop ik een tankstation binnen. Vanachter zijn toonbank, lacht de BP-medewerker mij al toe. Een vrolijk type, dat is duidelijk. Hij ontbloot een rij hagelwitte tanden en roept met een schitterend Surinaams accent: ‘Goedemiddag mevrrroh! Oewat een mooi oeweer he?’

Zoals elk zichzelf respecterend tankstation, verkoopt men ook hier veel meer dan benzine: dvd’s, cd’s, broodjes, ijsjes - en bloemen.
Ik wil een mooi boeket kopen, maar de emmers waarin de duurste boeketten stonden, zijn allemaal leeg.
‘Hoe kan dat nou? Het is toch crisis?’, zeg ik tegen de man achter de kassa.
‘Crisis? Ach mevrouw, dat moet u toch niet geloven? Ze proberen ons gek te maken! Ik heb genoeg te eten en het is mooi weer. Ik ben een gelukkig mens.’
‘Spaart u zegeltjes? Nee? En freebees? Ook niet? Dan geef ik u een kraslot mee. We weet wint u wat.’
'Dat zou fijn zijn’, zeg ik.
‘Ja. Maar anders is het toch ook goed? Ik win ook nooit wat. Maar ik blijf lachen. Mij maken ze niet gek’.
Met een zwierig gebaar en een stralende glimlach overhandigt hij me mijn kassabon en een kraslot: ‘Fijne dag mevrrrroh!’

Als ik wegrijd en nog even achterom kijk, zwaait hij. Weer tovert hij die stralende lach tevoorschijn.
Op de autoradio spreekt opnieuw de Minister van Financiën. Maar ik luister niet meer.
Ik laat me niet gek maken.